Dolmen du Trou à Morts, Grobowiec neolityczny w Parmain, Francja.

Dolmen du Trou à Morts to neolityczna komora grobowa wykuta w miękkiej części ławicy wapienia między dwiema twardszymi warstwami, prawie na szczycie zachodniego zbocza wzgórza w Parmain. Podłużna komora ma 4,30 m długości, 1,55 m szerokości przy wejściu i 1,90 m z tyłu, a wysokość pod stropem wynosi od 1 m do 1,35 m. Z przedsionka, który ją przedłużał, pozostały tylko dwie pionowe płyty.

Stanowisko pochodzi z okresu neolitu i zostało ponownie odkryte około 1850 roku, gdy wykopaliska ujawniły kości i narzędzia. Te znaleziska pokazują, że ludzie przez długi okres używali tego miejsca do pogrzebów.

Nazwa „Trou à Morts” (dziura umarłych) to lokalne określenie tej wnęki. Później grobowiec służył jako schronienie, między innymi włóczęgom w latach 50. XIX wieku oraz mieszkańcom chroniącym się przed niemieckimi samolotami podczas I wojny światowej. Z megalitycznego przedsionka pozostały tylko dwie pionowe płyty, o wymiarach 1,45 m na 0,45 m i 0,70 m na 0,30 m.

Grobowiec leży prawie na szczycie zachodniego zbocza wzgórza między Val de Nesles a Ru de Jouy, około 2 km na północ od Parmain, i dociera się do niego pieszo przez las. Wejście otwiera się na zachód-północny wschód w stronę zbocza; wysokość pod stropem wynosi tylko 1 m przy wejściu, 1,35 m po stronie południowej i 1,20 m z tyłu, więc trzeba iść pochylonym.

Sufit komory ma około 1 m przy wejściu, 1,35 m po stronie południowej i 1,20 m z tyłu, więc dorosły musi pozostać schylony. Boki północny i wschodni wykuto w formie ławy, a okładzinę z suchego kamienia usunięto, gdy grobowiec urządzono jako schronienie.