Couvent des Dominicains de Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Średniowieczny klasztor dominikański w Saint-Maximin-la-Sainte-Baume, Francja.

Konwent dominikański to kompleks monastyczny z czterema połączonymi budynkami ułożonymi wokół centralnego dziedzińca, zaprojektowanymi zgodnie z zasadami średniowiecznymi. Układ podąża za klasycznym schematem wspólnot religijnych z kaplicą, refektarzem, celami mieszkalnymi i krytą galerią.

Jej korzenie sięgają V wieku, kiedy żyli tu mnichy tradycji kassjanickiej, którymi później zarządzali benedyktyni. Dominikanie przybyli po odkryciu relikwii Marii Magdaleny w 1295 roku, co przyciągnęło pielgrzymów.

Klasztor zawdzięcza nazwę dominikanom, obecnym tu od 1295 r. do rewolucji francuskiej i ponownie w latach 1859–1957. Sąsiednia bazylika Sainte-Marie-Madeleine przechowuje relikwię czaszki Marii Magdaleny i pozostaje etapem pielgrzymki do groty Sainte-Baume.

W budynkach dawnego klasztoru mieści się obecnie zamknięty hotel, a teren należy do departamentu Var, który prowadzi wykopaliska i renowację. Zespół jest klasyfikowany jako monument historique od 3 lipca 1969 r. Należy liczyć się z tym, że prace zamkną część budynków i wirydarza; muzeum średniowieczne i centrum kultury planowane są na 2032 r.

Podczas rewolucji francuskiej klasztor skasowano, a budynki zamieniono na więzienie, lecz w 1859 roku Henri Lacordaire odkupił je i ponownie ustanowił przeorat. Wspólnota pozostała tu do 1957 roku, gdy przeniosła się do Tuluzy. Brat i asyriolog Jean Bottéro mieszkał tutaj od 1932 roku przez około dziesięć lat.