Chapelle Saint-Nicolas d'Harambels, Kaplica katolicka we wsi Haranbeltz, Francja.

Chapelle Saint-Nicolas d'Harambels w Ostabat-Asme wzniesiono pod koniec XII lub w XIII wieku przy XI-wiecznym szpitalu pielgrzymim. Jej jednonawowe prostokątne wnętrze ma 13 na 8 metrów, mury grubości 1,1 metra i płaską absydę. Od północnego zachodu stoi dwukondygnacyjny przedsionek z izbą na piętrze, a dwuotworowa dzwonnica ścienna mieści dwa dzwony.

Szpital w Harambeltz jest wzmiankowany już w 1059 r., gdy Loup-Eneco zapisał mu w testamencie roczną rentę 100 sous; jego wnuk Loup II-Eneco ofiarował pieniądze w 1106 r. Kaplica powstała dopiero pod koniec XII lub w XIII w., później niż szpital, bo nie ma jej w kartularzu z Dax. Czterej donaci — Sala, Etxeberria, Borda i Etxeto — wybierali swojego przeora. Instytucja przetrwała do 1784 r., gdy Ludwik XVI zniósł ten typ domów listem patentowym.

Nazwa Harambeltz pochodzi z języka baskijskiego i oznacza „czarną dolinę”, od lasu otaczającego to miejsce. Kaplica jest poświęcona świętemu Mikołajowi z Bari, którego monumentalny ołtarz dominuje we wnętrzu i zasłania XVI-wieczne malowidło ścienne z krzyżem. W nawie znajdują się płyty nagrobne przeora Jacques'a de Borda, zmarłego w 1760 roku, i jego poprzednika Jacques'a d'Uhart.

Kaplica leży na szlaku GR65 między Aroue i Ostabat, na odcinku wpisanym przez UNESCO jako część dróg do Santiago. Dach został wymieniony w 1960 r., a całość wraz z wystrojem wnętrza odrestaurowano w latach 2008–2010. Do wejścia prowadzą cztery wapienne stopnie, a nad drzwiami znajduje się romański tympanon.

Tympanon wejścia wykazuje rzeźbione symbole, w tym monogram Chrystusa, krzyż maltański i pięciogwiazdkową gwiazdę na kamieniu. Te niezwykłe elementy dekoracyjne ujawniają, jak średniowieczni podróżnicy używali takich znaków do identyfikacji miejsc świętych wzdłuż swojej trasy.