Polissoirs de Souppes-sur-Loing, Neolityczne kamienie szlifierskie w Souppes-sur-Loing, Francja.

Polissoirs de Souppes-sur-Loing to zespół siedmiu kamieni do ostrzenia z piaskowca z Fontainebleau przy Gué de Beaumoulin. Największa widoczna powierzchnia to płaska szarobeżowa płyta, pokryta ciemnymi plamami i mchem, w której wytarte są wydłużone zagłębienia oraz głębokie, gładkie, równoległe rowki. U podstawy kamienia leżą opadłe liście.

Te kamienie polerskie były używane w okresie neolitu przez ludzi, którzy regularnie ostrzyli i konserwowali swoje narzędzia w tym miejscu. Znaczenie archeologiczne witryny doprowadziło do jej uznania za chroniony zabytek historyczny w 1889 roku.

Nazwa miejsca pochodzi od brodu Gué de Beaumoulin na rzece Loing. Siedem piaskowcowych polissoirs zgłosił w 1874 roku kamieniarz Remauger; pierwsze sześć są od 1889 roku wpisane jako monuments historiques, a siódmy odkrył i opisał dopiero w 1972 roku J. Soulier. Na płaskiej szarobeżowej powierzchni widać głębokie, gładkie równoległe rowki, wśród mchu i opadłych liści.

Miejsce znajduje się na adresie 9002 Le Cocluchon i jest dostępne przez drogę D607. Najbliża stacja kolejowa to Souppes-Château-Landon, skąd odwiedzający mogą dotrzeć pieszo.

Siódmy polerownik odkryto i opisano dopiero w 1972 roku dzięki J. Soulierowi, długo po tym, jak pierwsze sześć wpisano w 1889 roku na listę monuments historiques. Zespół zgłosił już w 1874 roku kamieniarz, M. Remauger. To piaskowiec z Fontainebleau, którego twardość zachowała czytelność rowków.