Autogare du Mans, Zabytkowy dworzec autobusowy i chroniony zabytek w Le Mans, Francja

Autogare du Mans to jasnoszary betonowy budynek przy avenue du Général-Leclerc 20, którego symetryczna fasada kończy się stopniowanym attykowym parapetem z wypukłym napisem „AUTOGARE” i wysoką prostokątną wieżą. Pod płaskim daszkiem trzy przęsła z przeszklonymi drzwiami i oknami; po lewej ciemna otwarta wnęka, po prawej biały panel z reliefem. Przy wyburzeniu tyłu zachowano tylko fasadę i kopułę.

Dworzec autobusowy zbudowano w 1935 roku przez Société des transports automobiles de l'Ouest (STAO), sieć autokarową Société centrale de chemins de fer et d'entreprise, przekształconej w 1990 roku w Compagnie générale des transports Verney (GTV). Był jedynym miejscem przyjazdu i odjazdu autokarów międzymiastowych sieci Sarthe aż do otwarcia multimodalnego węzła dworcowego w lipcu 2013 roku. Fasada i kopuła są wpisane do rejestru zabytków od 2008 roku; tylną część później wyburzono na potrzeby projektu Patio-Rivoli, pozostawiając jedynie 500 m² chronione od strony avenue du Général-Leclerc.

Napis „AUTOGARE” wielkimi literami na stopniowanym attykowym murku wskazuje na dworzec autobusowy z 1935 r. sieci STAO. Fasada zachowuje metalowy portal, ale oryginalne kartusze nie mają już napisów „STAO”. Ochrona jako zabytek od 2008 r. obejmuje tylko fasadę i kopułę, co odzwierciedla kompromis między konserwacją a przebudową.

Zachowana fasada stoi przy avenue du Général-Leclerc 20, kilka kroków od dworca SNCF. Przetrwała tylko część od strony ulicy, około 500 m²; tył zastąpił budynek mieszkalny, którego wejście zaburza kompozycję. Zwróć uwagę na ponownie zamontowany lewy portal metalowy i prawy przywrócony jako ażurowy metal; brakuje oryginalnych kartuszy „STAO”.

Zaledwie około 500 m² ocalało z rozbiórki: fasada od avenue du Général-Leclerc i jej kopuła, wpisane w 2008 roku. Tylna część ustąpiła miejsca projektowi Patio-Rivoli, budynkowi z trzydziestoma mieszkaniami i podziemnym parkingiem przy rue Auvray. Lewy metalowy portal został ponownie zamontowany, a prawy odzyskał ażurowy metal, brakuje jednak napisów „STAO” w oryginalnych kartuszach.