Grotte du Pape, Stanowisko archeologiczne z paleolitu w Brassempouy, Francja.

Grotte du Pape to jedno z czterech wejść do sieci krasowej wyżłobionej przez potok Pouy w eoceńskim zboczu wapiennym w Brassempouy. Z północy na południe następują: jaskinia Hien, galeria Megacerosa, schronisko Dubalena i jaskinia Pape. Otwór tej ostatniej zamyka metalowa krata; za nią wnętrze jest ciemne, a biała tablica z czerwonym napisem głosi „TREUILLES INTERDITES”.

Jaskinia została odkryta w kwietniu 1880 roku podczas remontu drogi do kamieniołomów. Pierre-Eudoxe Dubalen prowadził wykopaliska w latach 1880–1881, Joseph de Laporterie i Albert Léon-Dufour w latach 1890–1892, a następnie Édouard Piette i Laporterie w latach 1894–1897; w 1894 roku znaleziono Damę z Brassempouy. Henri Delporte prowadził wykopaliska w latach 1981–1994, a po nim Dominique Buisson i inne zespoły do 2004 roku.

Nazwa groty pochodzi z lokalnej tradycji: schronisko służyło jako miejsce spotkań, a „Pape” może odnosić się do papieża, który się tam schronił. Wykopaliska przy wejściu dostarczyły diademy, zawieszki oraz statuetki La Poire (1892) i Damę z Brassempouy (1894).

Wejście do jaskini zamyka metalowa krata, przed nią stoi biała tablica „TREUILLES INTERDITES”; wewnątrz ogrodzenia znajduje się taczka. Stanowisko leży około 2 km na zachód-południowy zachód od wsi Brassempouy, w dolinie potoku Pouy. Cztery wejścia — grotte des Hyènes, galerie du Mégacéros, abri Dubalen i grotte du Pape — następują po sobie z północy na południe na wapiennym zboczu.

W sektorze wykopaliskowym zwanym „l'Avenue” warstwa zawierała ukończone figurki Wenus obok egzemplarzy złamanych podczas wyrobu, co wskazuje na pracownię rzeźb na miejscu. Kwaśna gleba zniszczyła prawie wszystkie szczątki organiczne, lecz w grocie Hien znaleziono obrobione kości z wczesnego oryniaku.