Mont-Saint-Michel and its Bay, Opactwo i wyspa pływowa z listy światowego dziedzictwa w Normandii, Francja

Mont-Saint-Michel i jego zatoka to prawie kolista granitowa wyspa o obwodzie około 900 metrów, wznosząca się 78 metrów nad normandzką zatoką. Kościół opacki wieńczy szczyt, z romańską nawą z XI i XII wieku oraz późnogotyckim chórem w stylu flamboyant. Poniżej wznosi się po zboczu wioska z wąskimi uliczkami, której część domów pochodzi z XV wieku, a kryty krużganek ze spiczastymi łukami otacza dziedziniec z ogrodem.

Wyspa, początkowo zwana Mont-Tombe, stała się Mont-Saint-Michel w VIII wieku, gdy biskup Avranches zbudował tam kaplicę św. Michała, która rozwinęła się w jedno z najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych we Francji. W 966 roku książę Normandii Ryszard I ufundował tam opactwo benedyktyńskie. Król Filip II częściowo je spalił w 1203 roku i sfinansował budowę klasztoru zwanego La Merveille. W 1254 roku wyspa stała się twierdzą królewską, w 1789 roku opactwo rozwiązano, pozostawiając siedmiu mnichów, a do 1863 roku służyło jako więzienie.

Nazwa pochodzi od Archanioła Michała, któremu biskup Avranches poświęcił kaplicę w VIII wieku; opactwo stało się później jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc pielgrzymkowych we Francji. Dziś mieszka tu jeszcze niewielka wspólnota zakonna, a dawnym opactwem zarządza Narodowe Centrum Zabytków.

Odwiedzający powinni sprawdzić rozkład pływów, ponieważ wyspa jest otoczona wodą podczas przypływu i dostęp zmienia się w ciągu dnia. Wjazd możliwy jest pieszo przy odpływie lub przez groblę, w zależności od bieżących poziomów wody i dostępnych usług wahadłowych.

Zbudowana w 1879 roku grobla o długości 2 km blokowała odpływ osadów, podniosła łachy piasku między wyspą a wybrzeżem i pozbawiła Mont charakteru wyspy. Po zakończonych w 2015 roku pracach groblę zastąpiła kładka dla pieszych, a morski charakter miejsca przywrócono.