Chapelle Saint-Gildas de Bieuzy, Katolicka kaplica z XV wieku w Pluméliau-Bieuzy, Francja

Chapelle Saint-Gildas de Bieuzy to kaplica zbudowana częściowo w skale, położona pod formacją granitową wzdłuż rzeki Blavet z dwiema sekcjami ułożonymi w linii. Oba obszary są zbudowane z granitu i kwarcu, tworząc niezwyczajną strukturę, która naturalnie dopasowuje się do otaczającego kamienia.

Według legendy święty Gildas i jego uczeń Bieuzy osiedlili się w 538 roku w jaskini nad rzeką Blavet, a później dołączyli do nich mnisi z opactwa Rhuys. Obecna półjaskiniowa kaplica jest poświadczona dopiero od XV wieku, gdy stała się przeoratem La Roche-sur-Blavet, zależnym od Rhuys aż do rewolucji francuskiej. Mur południowy odbudowano w 1810 roku, a kaplicę wydłużono na zachód w 1837 roku.

Kaplica mieści dwa kamienne ołtarze poświęcone świętym Gildasowi i Bieuzy'emu, z polichromowanymi gipsowymi rzeźbami obu świętych z XIX wieku. Na zewnątrz wykuta w skale „katedra św. Gildasa” uchodzi za miejsce, gdzie święty głosił kazania, a fontannie poniżej przypisuje się moc leczenia bezpłodności.

Ścieżka turystyczna łączy Saint-Nicolas-des-Eaux z tą kaplicą, a parking dostępny jest w odległości około 200 metrów. Odwiedzający powinni nosić dobre buty do chodzenia, ponieważ ścieżka prowadzi przez trudny teren.

Kamień dźwiękowy nie znajduje się w środku: leży na zewnątrz na granitowym cokole, czasem u stóp schodów prowadzących na „chaire de Saint-Gildas”. Uderzony leżącym obok kamykiem, ta porfirowa skała łupkowa lub hornfels dzwoni niemal jak kowadło albo dzwon; według legendy Gildas wzywał nim wiernych. Kamień wpisano do rejestru zabytków 12 maja 1981 r., a w kościele Notre-Dame w Bieuzy przechowywany jest drugi, mniejszy.