Église Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Viarmes, kościół znajdujący się w departamencie Val-d'Oise, we Francji

Kościół Saint-Pierre-et-Saint-Paul w Viarmes to budowla gotycka rozpoczęta pod koniec XII wieku i ukończona około 1220 roku, z zachowaną płaską absydą, północną ścianą nawy i podstawą XIII-wiecznej wieży. Północna nawa boczna została przebudowana w XIV wieku, nawę i nawy boczne sklepiono w stylu gotyku płomienistego w ostatniej tercji XV wieku, a południową nawę boczną odbudowano w drugiej ćwierci XVI wieku ze sklepieniami liernowymi i tierceronowymi oraz zwornikami wiszącymi. Wieżę odrestaurowano w latach 1885-1887, dodając nową kopułę i iglicę, a w 1889 roku dobudowano neogotycką fasadę.

Budowę rozpoczęto pod koniec XII lub na początku XIII wieku i ukończono prawdopodobnie około 1220 roku, na miejscu kaplicy już poświęconej św. Piotrowi. Z pierwszego kościoła zachowały się płaskie prezbiterium, dawne wysokie okna północnej strony nawy i podstawa wieży. Północna nawa boczna została przebudowana w XIV wieku, lecz sklepienie żebrowe powstało dopiero w ostatniej tercji XV wieku, w stylu płomienistego gotyku. Południową nawę boczną przebudowano w drugiej ćwierci XVI wieku; wieżę restaurowano w latach 1885–1887, a w 1889 roku dodano neogotycką fasadę.

Kościół jest centrum wspólnoty parafialnej czterech gmin i odprawia się w nim kilka mszy tygodniowo. Wezwanie wiąże go ze świętymi Piotrem i Pawłem, ale budowla przechowuje też wyposażenie: miejscowe muzeum historyczne Pierre-Salvi, mieszczące się w dawnym zamku przy place Pierre-Salvi, wystawia kilka elementów wyposażenia pochodzących z kościoła.

Kościół znajduje się w centrum Viarmes między Rue de Paris a Rue Jean XXIII, dostępny ze wszystkich stron, ale otoczony pobliskimi budynkami, które ograniczają ogólny widok. Sąsiadujący Plac Pierre-Salvi oferuje dobry punkt obserwacyjny, aby zobaczyć przypory i strukturę budynku i można go eksplorować razem z kościołem.

Płaska absyda, niegdyś oświetlona przez triforium, stare wysokie okna północnej strony nawy i podstawa wieży dzwonnej to jedyne pozostałości pierwszego kościoła, ukończonego około 1220 roku. Wieża została gruntownie odrestaurowana w latach 1885–1887, otrzymując nową koronę i dość oryginalną iglicę. Kościół wpisano do rejestru zabytków dopiero zarządzeniem z 29 marca 2004 roku.