Villa Belza, Neośredniowieczny pałac w Biarritz, Francja

Villa Belza to neomedialna willa zbudowana w latach 1880–1895 na skalistym wybrzeżu Biarritz. Jej prostokątny plan flankują wysoka okrągła wieża ze stożkowym dachem i mniejsza wieżyczka, dodane w 1889 roku. Jasne kamienne mury i ciemne łupkowe dachy stoją na klifie nad brzegiem, a wzdłuż krawędzi biegnie długi mur.

Skalisty teren zwany champ du rossignol przechodził przez ręce kilku właścicieli, zanim w 1882 roku kupił go Ange Dufresnay, dyrektor towarzystwa ubezpieczeniowego le Phénix. Budowę powierzył architektowi Alphonse'owi Bertrandowi, wspieranemu przez przedsiębiorcę A. Joly'ego; neogotycki donżon i wieżyczkę ze stożkowym dachem wzniósł Dominique Morin w 1889 roku. Dufresnay nazwał dom imieniem żony, Marie Belza Dubreuil.

W latach 1920 willa przekształciła się w rosyjską restaurację, gdzie chóry kozaków wykonywały tradycyjne piosenki i goście tańczyli charleston. Ten okres uczynił ją miejscem spotkań towarzyskich i spektakli.

Budynek nie jest otwarty dla publiczności, ale jego architekturę zewnętrzną można obserwować z pobliskich ulic i plaży Port Vieux. Najlepsze widoki dostępne są z kilku punktów wzdłuż wybrzeża.

Nazwa Belza pochodzi od Marie Belza Dubreuil i oznacza czarne w języku baskijskim, łącząc budynek z lokalnym dziedzictwem językowym. To powiązanie pozostaje mało znane, pomimo bezpośredniego związku z historią regionu.