Ramparts of Neuf-Brisach, Fortyfikacja wojskowa w Neuf-Brisach, Francja.

Obwarowania Neuf-Brisach tworzą system obronny na planie ośmioboku, z ośmioma basztami bastionowymi krytymi tyluż kontrstrażnicami, kleszczami i półksiężycami. Kamienne mury, fosy i bramy ciągną się na kilka kilometrów. Różowy piaskowiec sprowadzono kanałem wykopanym aż do Wogezów.

Po traktacie w Rijswijk z 1697 roku, który pozbawił Francję twierdzy Breisach na niemieckim brzegu Renu, Ludwik XIV zlecił budowę nowego ufortyfikowanego miasta pół mili od rzeki, zaprojektowanego przez Vaubana i Jacques'a Tarade'a. Kamień węgielny położono 18 października 1698 roku, a fortyfikacje ukończono w 1702; różowy piaskowiec z Wogezów dostarczano wykopanym w tym celu kanałem. W 1870 roku załoga licząca 5500 ludzi i 108 dział broniła się 33 dni przed kapitulacją, a od 1875 roku dzieła przebudowano na niemiecki przyczółek.

Miasto warowne nosi nazwę Neuf-Brisach, czyli „nowy Brisach”, założone naprzeciw twierdzy utraconej w 1697 roku. Zamknięte w murach nie mogło się rozrastać; garnizon rozwiązano w 1992 roku. Kościół królewski św. Ludwika, rozpoczęty w 1731 i ukończony w 1736 roku, oraz ratusz, gotowy w 1758 roku, wyznaczają do dziś centrum.

Obwarowania zwiedza się pieszo; metalowe schody na wewnętrznej stronie muru prowadzą do fosy, gdzie na trawie stoi okrągła metalowa platforma z barierkami i żeliwnymi kołami. Mury z ciosów kamiennych wyginają się i załamują, zwieńczone trawiastym stokiem. Miasto nie może rozrastać się poza fortyfikacje, dlatego trasa biegnie ich linią.

Obiekt zawiera więcej niż tuzin chronionych budynków, które pozostają wszystkie w obrębie murów. Ta koncentracja czyni go szczególnie wartościowym przykładem francuskiego planowania miast z tamtego okresu.