Menhir du Manio, Prehistoryczny menhir w Carnac, Francja

Géant du Manio to granitowy menhir o wysokości około 6,5 m, najwyższy stojący kamień w Carnac. Stoi na kamienistym gruncie na północ od alei Manio, około 50 m na południe od czworoboku Manio, dla którego jest menhirem wskaźnikowym. Jego jasnoszara powierzchnia jest nakrapiana bielą i ciemniejszymi plamami, z płytkimi zagłębieniami po bokach, i zwęża się ku zaokrąglonemu szczytowi przypominającemu głowę.

Kamień został podniesiony około 4500 lat temu w okresie neolitu, gdy społeczności umieszczały tysiące takich skał w krajobrazie. Ta era określiła Carnac jako miejsce ważnej konstrukcji megalitycznej.

Nazwa Géant du Manio, „Olbrzym z Manio”, pochodzi od kształtu kamienia, który przypomina ludzką głowę. Mówi się też o nim Menhir aux serpents, „menhir węży”, ponieważ u jego stopy znaleziono wyryte węże. W 1922 roku podczas wykopalisk przy menhirze odsłonięto pięć gładzonych kamiennych toporów.

Menhir stoi na wzgórzu w Kerlescan, około 50 m na południe od czworoboku du Manio i na północ od alei kamieni w Manio; dochodzi się do niego pieszo ścieżkami sąsiednich stanowisk megalitycznych. Ziemia u jego podstawy jest naga i kamienista, więc przydadzą się mocne buty.

Nazwa pochodzi od kształtu przypominającego głowę, co nasunęło przypuszczenie, że był niegdyś wyższy i został rozbity przez piorun, a odłamane fragmenty później wykorzystano. U jego stóp podczas wykopalisk w 1922 r. odnaleziono pięć gładzonych kamiennych toporów oraz wyryte węże.