Église Sainte-Croix de Saint-Lô, Średniowieczny kościół w Saint-Lô, Francja

Kościół Sainte-Croix to dawny budynek opactwa z jasnożółtego kamienia, z wydłużoną bryłą pod stromym ciemnym dachem łupkowym. Po lewej wznosi się wysoka wieżowa część z wąskimi otworami nad rzędem małych okien łukowych i większą arkadą pełnych łuków. Po prawej występuje część z zaokrągloną apsydą i głębokim wejściem w łuku; między dwoma oknami łukowymi wyryta jest duża litera „I”.

Zbudowany w XIII wieku jako kościół opacki augustiańskiego opactwa Sainte-Croix, które zniknęło po rewolucji. W XIX wieku za Drugiego Cesarstwa gruntownie przebudowany w stylu neoromańskim, zachowując dzięki Mérimée portal zachodni i kilka romańskich kapiteli. W 1944 roku zawaliła się wieża dzwonna z 1860 roku podczas bombardowań; w 1957 roku Marcel Mersier wzniósł betonową kampanilę na placu przed kościołem.

Zachodni portal zdobi przedstawienie Spętanego Pogaństwa — mężczyzny trzymanego przez dwie postacie — oraz tympanon z cudem św. Lauda przywracającego wzrok niewidomej kobiecie. Wnętrze kryje romańskie kapitele: ważenie duszy, Chrystusa na krzyżu i pracującego złotnika.

Wieża dzwonna z 1860 r. zawaliła się w 1944 r., a na jej ruinach złożono ciało majora Howiego; dziś na placu przed kościołem stoi betonowa kampanila Marcela Mersiera. Wnętrze kryje nad portalem zachodnim organy Louisa Debierre'a z 1892 r., odrestaurowane przez Jacques'a Nonneta i inaugurowane w 2003 r. Restauracja dwóch ołtarzy w 2006 r. kosztowała 23 601 €.

Trzy czaszki Jeana de la Roche-Tesson, Guillaume'a Bacona i Richarda de Percy, ściętych w 1344 roku, Edward III zdjął z murów w 1346 roku i pochował w kościele opackim; wykopaliska pod posadzką odnalazły je w 1746 roku.