Saint-Éloi, Nowoczesny kościół w 12. dzielnicy, Francja.

Saint-Éloi to nowoczesny kościół w 12. dzielnicy z charakterystyczną powłoką aluminiową i metaliczną strukturą ramową wznoszącą się na około 35 metrów ponad linie dachów Paryża. Wnętrze zawiera balkon wychodzący na główną przestrzeń zgromadzenia, z naturalnym światłem filtrowanym przez piaskowane panele szklane w kierunku podwyższonej platformy ołtarza.

Pierwszy kościół przy rue de Reuilly wzniesiono w 1856 roku dla rzemieślniczej dzielnicy robotniczej; ten niewielki romański budynek zniszczono w 1876 roku, albo po wykorzystaniu go jako więzienia podczas Komuny, albo od uderzenia pioruna. Cztery lata później powstał kościół tymczasowy, który przetrwał prawie dziewięćdziesiąt lat. Budowę obecnego kościoła rozpoczęto w 1966 roku, a kardynał François Marty poświęcił go 27 października 1968 roku.

Wezwanie św. Eligiusza, patrona złotników i metalowców, odpowiada całkowicie metalowej budowli. Wnętrze zdobi wielki posąg świętego dłuta złotnika Jeana Puiforcata, wykonany na wystawę światową w 1937 r., przedstawiający go z młotkiem i kielichem. Ołowiany krucyfiks wykonali uczniowie pobliskiej École Boulle.

Budynek o kształcie trapezu z jego rozszerzoną fasadą aluminiową jest łatwy do zlokalizowania i wyraźnie widoczny w sąsiedztwie. Układ wewnętrzny jest prosty, ze podwyższonym ołtarzem i obszarami balkonu natychmiast widocznymi dla odwiedzających.

Organy zbudowane przez firmę Schwenkedel w 1970 roku wykorzystują elementy instrumentu Mutin-Cavaillé-Coll odzyskane z poprzedniego kościoła. Na balkon, na który prowadzą stopnie pod wejściem, można wejść, by śledzić nabożeństwa lub liczne koncerty, patrząc z góry na całe zgromadzenie.