Église Saint-Sauveur de Saorge, Historyczny kościół w Saorge, Francja

Église Saint-Sauveur de Saorge to katolicki kościół w Alpes-Maritimes; jego jasnookrowy i beżowy tynk łuszczy się, odsłaniając szary kamień. Fasada główna ma płaski dach dwuspadowy, wysoko ciemne okno w kształcie czworoliścia oraz wysoki łukowy portal z ciemnymi drewnianymi drzwiami i małą owalną tablicą. Kwadratowa dzwonnica z 1812 roku jest zwieńczona kopułą cebulową pokrytą wielobarwnymi dachówkami i mieści cztery dzwony odlane w Nicei w 1803 i 1834 roku.

Kościół, początkowo poświęcony świętemu Antoniemu, stał w obecnym miejscu, gdy wielki pożar zniszczył go w 1465 roku. Mieszkańcy odbudowali go około 1500 roku i poświęcili Najświętszemu Zbawicielowi. Dobrobyt Saorge w XVII wieku, gdy w 1610 roku miasto liczyło 22 notariuszy, przyniósł większość ołtarzy. Kwadratowa dzwonnica powstała w 1812 roku, a budynek wpisano na listę zabytków w 1981 roku.

Kościół nosi ślad notarialnego bogactwa Saorge z XVII wieku: większość ołtarzy bocznych pochodzi z tego okresu, w tym ołtarz św. Józefa ufundowany w 1639 roku przez prawnika Thomasa Toeskę, w którym stoi starszy tabernakulum z 1539 roku. Ołtarz poświęcony św. Eligiuszowi, patronowi saorgijskich mulników, istniał już w 1642 roku.

Kościół stoi we wsi Saorge w Alpach Nadmorskich; w boczną ścianę wmurowano rzymską inskrypcję przy bocznych drzwiach, a główny portal zdobią dwa pilastry i nadproże z barankiem paschalnym. Kwadratowa dzwonnica z 1812 roku jest zwieńczona niewielką cebulastą kopułą pokrytą wielobarwnymi dachówkami.

Organy przypłynęły z Pawii statkiem do Nicei, zostały zarejestrowane w urzędzie akcyzowym 16 sierpnia 1847 roku, następnie przewiezione mułami do Saorge i przyjęte w kościele 20 września 1847 roku. Zachowały oryginalną szafę, poszerzoną i pogłębioną względem instrumentu z 1739 roku, a po renowacji zostały zainaugurowane w 1979 roku przez René Saorgina.