Église Saint-Cyprien de Saint-Cyprien, Kościół romański w Saint-Cyprien, Francja.

Église Saint-Cyprien to kamienny kościół, którego odbudowana w latach 1862-1863 fasada zachodnia ma trzy wysokie, wąskie ostrołukowe otwory nad okrągłą rozetą z jasnego kamiennego maswerku oraz ostrołukowy portal z ciemnymi drewnianymi drzwiami, flankowany ślepymi ostrołukami. Wnętrze tworzy długa nawa pod sklepieniami żebrowymi na ostrołukach, zakończona absydą z pozłacanym ołtarzem i motywem słońca; po lewej stoją drewniane ławki i ciemna ambona.

Według legendy około 520 roku pustelnik imieniem Cyprien osiadł w grocie Fages nad doliną Dordogne, a wokół jego grobu powstał klasztor; z budowli z VII wieku nic nie pozostało. Kościół wzniesiono w XIII i XIV wieku. W 1585 roku hugenoci go spalili i odlewali armaty w nawie; od 1685 roku przeor Jacques Dunoyer odbudował nawę i fasadę. W 1841 i ponownie w 1923 roku kościół wpisano jako monument historique.

Kościół nosi imię świętego Cypriana, pustelnika, który około 520 roku miał osiedlić się w grocie w Fages nad doliną Dordogne i przyciągnąć zakonników, których klasztor powstał wokół jego grobu. W budowli zachowała się XVII-wieczna szafa organowa, prawdopodobnie dzieło warsztatu szkoły z Tuluzy.

Wieża dzwonnowa, dawna wieża strażnicza z XII wieku o murach grubych na prawie 1,50 m z otworami strzelniczymi, jest udostępniana podczas Journées du Patrimoine. Kościół stoi w miejscowości Saint-Cyprien w Dordogne; dawne budynki klasztorne obok służyły jako przytułek, biblioteka i sala publiczna.

Serce Christophe'a de Beaumont, arcybiskupa Paryża wygnanego przez Ludwika XV do zamku La Roque w Meyrals, złożono w drugim filarze po prawej stronie wejścia. Relikwię uznawaną za cierń z Korony Chrystusa, przyniesioną w 1804 r. przez zakonnicę wypędzoną z flamandzkiego klasztoru, skradziono w 1997 r.