Église Notre-Dame de Simorre, Kościół gotycki w Simorre, Francja

Kościół Notre-Dame de Simorre to dawny kościół opacki w Gers, rozpoczęty w 1292 r. za opata Bernarda II de Saint-Estier i konsekrowany 8 października 1309 r. Fasada zachodnia ukazuje dwie fazy: jasny mur kamienny z jednym prostokątnym oknem i stopniowym szczytem oraz ceglaną część z ostrołukowym portalem w wielowarstwowych obramieniach, wysokimi oknami z maswerkiem i okrągłym otworem. Po prawej wznosi się ceglana wieża z piramidalnym hełmem; przed ceglaną fasadą stoi czarny metalowy krzyż na kamiennym cokole. Restauracja Viollet-le-Duca w latach 1844–1858 nadała murom ciągły krenelaż.

Kościół wywodzi się z kaplicy z 5. wieku poświęconej św. Cératowi. Miejsce przeszło istotną przebudowę w następnych wiekach, zanim jego formalna konsekracja w 1309 uczynił je regionalnym ośrodkiem religijnym.

Kościół nosi wezwanie Notre-Dame-de-l'Assomption, a nazywany jest też Saint-Cérase, od czczonego w legendarnym założeniu przypisywanym Chlodwigowi ewangelizatora z V wieku. W 1602 roku w kaplicy Sainte-Dode osadzono bractwo różańcowe. Jean Marre, syn sukiennika z Simorre i od 1497 biskup Condom, zamówił stalle chórowe.

Kościół stoi w centrum wsi Simorre w departamencie Gers. Południowy portal, odsłonięty po rozbiórce kaplicy Sainte-Dode w latach 1898–1901, jest wejściem, którego trzeba szukać. Budowla jest wpisana na listę zabytków od 1846 roku. Malowidła ścienne w sacraire, odkryte w 1964 roku, pochodzą z początku XIV wieku.

Obecny obronny wygląd zawdzięcza kościół w dużej mierze Eugène'owi Viollet-le-Ducowi, który w latach 1844–1858 zastąpił płaski dach pokryciem położonym bezpośrednio na sklepieniach i opatrzył mury ciągłym krenelażem. Kazał też wznieść wykusze na przyporach absydy i północnego ramienia transeptu. Wkrótce krytykowano, że dachy sprzed 1846 zachowały się w La Romieu i Fleurance.