Musée de la mine de Noyant-d'Allier, Muzeum górnictwa w Noyant-d'Allier, Francja.

Musée de la mine de Noyant-d'Allier zajmuje dawny zakład górniczy, którego ceglane budynki przecina betonowa wieża wyciągowa z otwartymi poziomami i płaskim nakryciem. Po prawej masywna ukośna belka betonowa wspiera się na rozstawionych nogach, a żółty wagonik stoi na torze Decauville o szerokości 600 mm. Po fasadzie pnie się bluszcz.

Węgiel wydobywano wokół Noyant-d'Allier od XVIII wieku, gdy w pobliżu działało około dwudziestu szybów. W 1920 roku nad szybem centralnym zbudowano betonową wieżę wyciągową według planów Eugène'a Freyssineta. Na początku XX wieku parowóz Decauville O20 T łączył szyby i hałdy przy linii Moulins–Montluçon. Górnictwo zakończyło się wraz z zamknięciem kopalni w 1943 roku.

Muzeum prowadzi Association des Amis du Musée de la mine, założone w 1988 r. i ożywione w 2002 r. z inicjatywy mera Noyant-d'Allier. Lokomotywy i wagony pozyskano z likwidowanych zakładów górniczych, a wolontariusze odrestaurowali linię Decauville i zrekonstruowaną kopalnię. Oprowadzanie po terenie kopalni prowadzą ci wolontariusze.

Wąskotorowa linia Decauville ma 1 800 m długości przy rozstawie 600 mm i kursuje od maja do września. Pociąg jest częścią zwiedzania muzeum i umożliwia oprowadzanie po terenie kopalni, gdzie stoi betonowa wieża szybowa. Miejsce leży w departamencie Allier w Owernii-Rodan-Alpach, przy dawnej linii Moulins–Montluçon.

Po zamknięciu kopalni domy byłych pracowników przekazano rodzinom z Azji Południowo-Wschodniej, tworząc społeczność wietnamską w tym francuskim mieście górniczym. To nieoczekiwane powiązanie łączy dwie różne kultury w jednym miejscu.