Tindoul de la Vayssière, Naturalna przepaść w Salles-la-Source, Francja

Tindoul de la Vayssière to naturalna jaskinia-przepaść z owalnym otworem o długości około 40 metrów i szerokości 25 metrów. Szyb opada na głębokość około 67 metrów w formacjach wapiennych, z rozległą siecią korytarzy rozciągającą się na ponad 2 kilometry w głębi.

Eksploracja rozpoczęła się w XVIII wieku, gdy opat Charles Carnus ze swoim zespołem zszedł na dno studni. Latem 1892 roku zbadał ją Édouard-Alfred Martel ze swoim kuzynem Gaupillatem, a w 1962 roku Francis Maurette i R. Veyrunes przeprowadzili pierwsze rozpoznanie. Louis Armand zainstalował później metalowe schody, a w sierpniu 1949 roku Louis Balsan sfotografował suchą galerię, którą uważał za swoje arcydzieło.

Nazwa rodzajowa „tindoul” pochodzi od okcytańskiej onomatopei naśladującej pogłos kamieni wrzucanych do studni. Inne określenia studni i przepaści to tintarelle, tombarelle i donde, których rdzeń dod- przypomina dźwięk dzwonu przy wrzuceniu kamienia. Po okcytańsku tindoul znaczy po prostu otchłań, studnia.

Studnia otwiera się wprost w skale, bez znakowanego szlaku i barierki na krawędzi; metalowe schody zamontowane przez Louisa Armanda służą grotołazom w środku, nie zwykłym zwiedzającym. Główny korytarz ma około 4 km, ale dwa lub trzy korytarze pozostają niedostępne. Zejście wymaga doświadczenia i sprzętu jaskiniowego.

Nazwa „tindoul” pochodzi od onomatopei naśladującej echo kamieni wrzucanych do studni; inne przepaście noszą pokrewne nazwy, jak tintarelle, tombarelle czy donde. W sierpniu 1949 roku Louis Balsan wykonał zdjęcie suchej galerii, które uważał za swoje arcydzieło.