Quai des États-Unis, nabrzeże w Nicei we Francji

Quai des États-Unis biegnie wzdłuż wschodniego brzegu zatoki Baie des Anges, między quai Rauba-Capeù a avenue des Phocéens, i jest przedłużony przez Promenade des Anglais. Jezdnia ma 14,50 metra szerokości, z dwoma chodnikami po 2 metry i parapetem na koronie muru od strony morza. Na zdjęciu widać brukowaną drogę, jasny kamienny krawężnik, palmy i znak zakazu parkowania.

Po zburzeniu murów miejskich przez Ludwika XIV w 1706 r. Nicea urządziła podwyższony taras wzdłuż brzegu; w 1832 r. Consiglio d'Ornato utworzyło quai du Midi o szerokości 14,50 metra, od ujścia Paillonu do porte Marine. Ukończone w 1848 r. tarasy przyciągały zimujących arystokratów, aż pont des Anges (1865) przeniósł spacer na Promenade des Anglais. W 1917 r. miasto przemianowało nabrzeże na quai des États-Unis z powodu przystąpienia USA do wojny.

Od 2002 roku nabrzeże gości plenerowe wystawy rzeźb: prace Niki de Saint Phalle w 2002, Pierre'a Marie Lejeune'a w 2005, a później „Ligne indéterminée” i „Neuf lignes obliques” Bernara Veneta. Stoi tu „Chaise bleue de SAB”, dzieło nicejskiej malarki Sabine Géraudie, symbol wybrzeża. Część nabrzeża otaczają Galerie des Ponchettes i Galerie de la Marine.

Nabrzeże łączy Promenade des Anglais z avenue des Phocéens u stóp wzgórza zamkowego, a dalej przechodzi w quai Rauba-Capeù. Jezdnia ma 14,50 m szerokości, z dwoma chodnikami po 2 m i balustradą na murze od strony morza. Na prawym chodniku palmy stoją obok okrągłego znaku zakazu parkowania z czerwoną kreską i białą strzałką.

Wykopaliska przy parkingu Sulzer w 1999 roku odsłoniły fundamenty królewskiej manufaktury tytoniowej z 1760 roku. W 2013 roku teren nazwano Esplanade Georges-Pompidou. Od 2002 roku na nabrzeżu wystawiane są prace plenerowe, m.in. rzeźby Niki de Saint Phalle w 2002 roku i Neuf lignes obliques Bernara Veneta.