Puits Rodolphe I et II, Historyczna wieża wydobywcza w Ungersheim, Francja.

Puits Rodolphe I i II niedaleko Ungersheim składa się z dwóch szybów górniczych zbudowanych z różnych materiałów, pierwszy ze stalową strukturą szybu a drugi z betonu zbrojnego. Obie instalacje umożliwiały wydobycie potasu na znacznych głębokościach ze współczesnym sprzętem wyciągowym.

Głębienie szybu Rodolphe I rozpoczęto w styczniu 1911 roku; sól potasową napotkano na głębokości 694,25 m, a szyb ukończono w 1913 roku na 711 m. Jego stalową wieżę wyciągową zbudowała w latach 1911-1912 firma Zehne-Tscheille. Podczas I wojny światowej wybuch magazynu amunicji uszkodził zakład, ale wieża ocalała i w 1919 roku wróciła do pracy. Szyb Rodolphe II drążono od 19 czerwca 1925 do lutego 1928 roku do głębokości 744 m; otrzymał żelbetową wieżę firmy Zublin-Perrière, a szyb I przejął wentylację. Wydobycie wstrzymano 9 lipca 1976 roku, a w 1984 roku oba szyby zasypano.

Nazwa miejsca pochodzi od szybów Rodolphe, a zachowane wieże szybowe są dziś ośrodkiem stowarzyszenia Le Groupe Rodolphe, założonego w 1994 roku. Można tam zobaczyć odrestaurowane maszyny wyciągowe i ostatnią kombajnową wrębiarkę zagłębia, wpisane do inwentarza muzeów Francji.

Teren zwiedza się podczas wycieczek z przewodnikiem organizowanych przez stowarzyszenie Le Groupe Rodolphe, założone w 1994 r., które w latach 1999–2005 odrestaurowało maszynę wyciągową szybu II. Obszar leży między Ungersheim a Pulversheim; obie wieże szybowe stoją obok siebie, więc warto zarezerwować czas na przejście pod gołym niebem między budynkami.

Oba szyby pokazują różne style konstrukcyjne ze swoich czasów, pierwszy z nich wykorzystując stalowe struktury typowe dla lat 1910, natomiast drugi stosował nowoczesną technologię betonu zbrojnego. Te obok siebie stojące struktury ujawniają, jak inżynieria górnicza postępiła znacznie w ciągu niecałej dekady.