Poudrerie nationale de Sevran-Livry, Dawna fabryka prochu w Sevran, Francja

Poudrerie nationale de Sevran-Livry to dawna fabryka prochu, której zachowane budynki stoją w Parc forestier de la Poudrerie nad kanałem de l'Ourcq. Budynek centralny, mieszczący dziś Musée de la Poudrerie, ma jasnoszarą tynkowaną elewację, płaski dach z szarych dachówek i płaski podcień na czterech ciemnych kwadratowych filarach z napisem „MUSEE TECHNIQUE DES POUDRES DE L'ARMEMENT — HALL des MACHINES”. Pod podcieniem stoją dwa działa polowe z dużymi szprychowymi kołami, a w lewym narożniku zielony cylindryczny przedmiot na podstawie z kółkami. Warsztaty były oddalone od siebie i połączone torami, a w parku zachowały się ziemne wały.

Napoleon III podpisał dekret o utworzeniu cesarskiej prochowni 27 grudnia 1865 r.; budowa trwała od 1868 do 1873 r. i została przerwana przez wojnę francusko-pruską. Gustave Maurouard zastosował napęd parowy i rozmieścił budynki w półkolu, 110 metrów od silnika. 30 czerwca 1910 r. wybuch prawie dwóch ton prochu lekko ranił jedną osobę, ale wybił szyby w promieniu ponad dwudziestu kilometrów. Zakład zamknięto w 1973 r., dokładnie sto lat po uruchomieniu.

Centralny budynek dawnej prochowni mieści dziś Musée de la Poudrerie de Sevran-Livry, a nazwa miejsca przetrwała w nazwie Parc forestier de la Poudrerie, który zastąpił fabrykę. Wciąż widać merlony, sztuczne wały ziemne wzniesione między warsztatami, by powstrzymać rozprzestrzenianie się przypadkowego wybuchu, oraz cztery stawy gromadzące około 120 000 metrów sześciennych wody deszczowej do gaszenia pożarów.

Dawna prochownia jest dziś Parc forestier de la Poudrerie, parkiem o powierzchni 137 hektarów, otwartym dla publiczności od 1973 roku i przeciętym kanałem Ourcq. Zachowane budynki stoją daleko od siebie, połączone dawnymi torami, a ziemne wały nadal oddzielają warsztaty. Muzeum zajmuje budynek centralny; zachował się też mur prasy.

Budynki stały w oddaleniu i były połączone torami kolejowymi, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wybuchu. Ziemne wały zwane merlonami oddzielały warsztaty, a cztery stawy gromadziły prawie 120 000 metrów sześciennych wody deszczowej jako rezerwę przeciwpożarową. W budynku centralnym mieści się dziś muzeum.