Pont de Lézardrieux, Most drogowy wantowy w Lézardrieux, Francja

Most de Lézardrieux przenosi drogę D 786 nad Trieux po pomoście wantowym typu Gisclard. Jego główne przęsło ma 112 m i jest podtrzymywane przez stalowe liny rozchodzące się z dwóch metalowych wież stojących na murowanych filarach mostu wiszącego z 1840 r. Z wody wystają szare bloki granitu, a pod pomostem otwarte stalowe łuki obramowują rampy dojazdowe.

Marc Seguin uzyskał koncesję w 1836 r. i 10 sierpnia 1840 otworzył most wiszący z murowanymi pylonami, pobierający myto do 1866 r. Ferdinand Arnodin odnowił pomost w latach 1882–1889. W latach 1922–1925 Gaston Leinekugel Le Cocq przebudował go na most wantowy typu Gisclard z torem metrowym i dwoma pasami; linię kolejową zamknięto w 1950 r.

Przed budową mostu przez Trieux przeprawiano się promem; przewoźnicy i miasteczko Pontrieux sprzeciwiali się koncesji przyznanej w 1836 roku Marcowi Seguinowi. Do zamknięcia linii w 1950 roku obiekt nosił tor metrowy Paimpol–Tréguier, po czym szyny usunięto, a na moście pojawiły się dwa asfaltowe pasy i wąski chodnik.

Most przenosi drogę D786 nad Trieux, którego silny prąd pływowy wyżłobił głębokie koryto; łączy Paimpol i Lézardrieux z Tréguier i Lannion. Od zamknięcia linii kolejowej w 1950 roku na pomoście są dwa asfaltowe pasy i wąski chodnik, więc piesi przechodzą obok ruchu. Z mostu z 1840 roku zachowały się masywne podstawy filarów i murowane łuki ramp.

W systemie Gisclarda z 1925 roku liny są zakotwione w przeciwległej połowie przęsła, dzięki czemu krzyżują się i tworzą węzeł tuż nad jezdnią w środku przęsła. Stare murowane pylony rozebrano; pozostały po nich masywne podstawy i łuki ramp, zastąpione później stalowymi belkami.