Pont de Bonpas, Most nad Durance między Vaucluse a Bouches-du-Rhône, Francja

Most Pont de Bonpas przenosi drogę RD 907 nad rzeką Durance, między południem Vaucluse a północą Bouches-du-Rhône. Obecna przeprawa, ukończona w 1954 roku, ma 500 metrów długości; na zdjęciach widać jasnoszary pomost żelbetowy na półkolistych łukach, a nad jezdnią wznosi się czerwony stalowy słup energetyczny. Obok stoi drugi most, po którym biegnie autostrada A7.

Most kamienny zbudowali w latach 1189–1199 bracia mostowi, którzy prowadzili też schronisko dla podróżnych; powódź zniszczyła go w 1272 roku. Podjęta w 1316 roku odbudowa z jego kamieni nie powiodła się do 1320 roku, a przeprawę aż do XIX wieku utrzymywał prom na linie. W 1812 roku otwarto drewniany most o długości 546 metrów i 47 przęsłach; dziewięć przęseł uszkodziła powódź w 1886 roku. W 1894 roku powstał most wiszący o długości 520 metrów, zniszczony przez Niemców w 1944 roku; obecny most ukończono w 1954 roku.

Nazwa pochodzi od Maupas, „złego przejścia”, przemianowanego na Bonpas, „dobre przejście”, po osiedleniu się braci budowniczych mostów; Chateaubriand przypisuje im tę zmianę. Tarasque de Noves, posąg potwora wyrzeźbiony przez Kawarów, wykopano w 1849 roku w pobliżu starego brodu.

Obecny most z 1954 r. przenosi drogę RD 907 między południem Vaucluse a północą Bouches-du-Rhône; autostrada A7 przekracza Durance po drugim, równoległym moście obok. Pomost jest otwarty dla ruchu drogowego, a na konstrukcji stoi czerwony słup linii elektroenergetycznej.

W 1849 roku, podczas karczowania morwy przy brodzie Maupas, Joseph Joachin Meynard odnalazł na głębokości 2,50 metra, na podłożu z surowych kamieni, posąg potwora, zwany odtąd Tarasque de Noves. Rzeźbiony przez Kawarów między 50 r. p.n.e. a początkiem naszej ery, mógł łączyć zabójczy nurt brodu z ludojadem.