Ouvrage Rochonvillers, Fortyfikacja wojskowa w Rochonvillers, Francja

Ouvrage Rochonvillers to podziemna fortyfikacja wojskowa z dziewięcioma blokami walki i dwoma wejściami połączonymi galerią na głębokości około 30 metrów pod ziemią. Konstrukcja zawierała sypialnie, kuchnie, magazyny amunicji, generatory elektryczne i systemy wentylacji zaprojektowane do samodzielnego funkcjonowania przez długie okresy.

Siły francuskie zbudowały tę fortyfikację Linii Maginota w latach 1929-1935 w ramach swojej strategii obrony wschodniej granicy. W latach 1980. obiekt został przebudowany na ośrodek dowodzenia odporny na promieniowanie nuklearne zdolny do schronienia dużych grup przez dłuższe okresy.

Dzieło nosi nazwę od wsi Rochonvillers górującej nad nim, a jego bloki noszą imiona oficerów, którzy nimi dowodzili, jak porucznik Ballot na bloku 5 i porucznik Berland na bloku 6. Projekt opiera się na koncepcji fort palmé pułkownika Tricauda, opublikowanej w Revue du Génie w 1917 roku i popartej przez marszałka Pétaina w 1927 roku. Mieszkańcy sprzeciwili się wcześniejszemu projektowi „wsi”, bardzo dużej i kosztownej wersji dzieła.

Dostęp wymaga wchodzenia po schodach i poruszania się przez wąskie tunele podziemne wymagające rozsądnej kondycji fizycznej. Wnętrze pozostaje stale chłodne i wilgotne, dlatego zaleca się zabranie dodatkowych warstw ubrania.

Załoga liczyła 756 ludzi, w tym 26 oficerów, pod dowództwem szefa szwadronu Guillemaina, rekrutowanych z 169. pułku piechoty fortecznej i 151. pułku artylerii pieszej. Blok 5, z trzema strzelnicami dla armat 75 mm i jedną dla miotacza granatów 135 mm, jest największym blokiem w północno-wschodniej Francji. Plan z 1934 r., by połączyć dzieło z pobliską kopalnią rudy żelaza Rochonvillers jako wyjściem awaryjnym, porzucono.