Malouinière du Bosc, XVIII-wieczna posiadłość w Saint-Malo, Francja.

Malouinière du Bosc to duży dwór z jasnego kamienia przy wjeździe do wsi Quelmer, nad rzeką Rance w Saint-Malo. Część środkowa ma wysunięty ryzalit wejściowy zwieńczony łukowatym frontonem, flankowany dwoma niższymi skrzydłami pod stromym łupkowym dachem z trzema wysokimi kominami i małymi lukarnami. Dawny dwór przekształcono w budynki gospodarcze, a dom otwiera się przez schody na perspektywę zielonego dywanu.

Dwór zbudowano w latach 1715–1718 dla armatora Pierre'a le Fer de la Saudre i jego żony, wdowy po Magonie de la Chipaudière; należał do rodziny Magon, armatorów i korsarzy z Saint-Malo. Położony naprzeciwko, na drugim brzegu estuarium Rance, Montmarin zbudował w 1760 roku Aaron-Pierre Magon du Bosq i miał wówczas tego samego właściciela. Dwór, park i mury otaczające są wpisane do rejestru zabytków od 19 października 1994 roku.

Nazwa malouinière pochodzi od Saint-Malo: były to podmiejskie rezydencje budowane przez miejscowych armatorów i korsarzy. Le Bosc wzniesiono według tego samego modelu co La Chipaudière i La Balue, również należące do rodziny Magon, co źródło uznaje za rzadkość. W parku białe marmurowe popiersia sprowadzone z Włoch przedstawiają pory roku wokół rotundy ganku.

Majątek znajduje się blisko Saint-Malo nad rzeką Rance i jest dostępny pieszo. Układ pozwala odwiedzającym zobaczyć budynki i części ogrodu razem podczas jednej wizyty.

Bosc zbudowano według tego samego modelu co malouinière de la Chipaudière i de la Balue, również należące do rodziny Magon, co źródło uznaje za dość rzadkie. Dawny dwór przekształcono w budynki gospodarcze, a dom otwiera się przez perron i perspektywę z zielonym dywanem. Białe marmurowe popiersia sprowadzone z Włoch, nawiązujące do pór roku, podkreślają rotundę perronu.