Hôtel de Cluny, Średniowieczna rezydencja w Dzielnicy Łacińskiej, Paryż, Francja.

Hôtel de Cluny to rezydencja w stylu gotyku płomienistego, zbudowana w latach 1485–1510 dla opatów Cluny, z wysokim środkowym szczytem, skrzydłami z kominami i trzema lukarnami na łupkowym dachu. Nad górną galerią okien z laskowaniem biegnie kamienna balustrada, a herby Amboise, palé d'or et de gueules, zdobią szczyty lukarn. U podstawy stoi mur z blankami i cofniętym łukowym portalem, a trapezowy dziedziniec wejściowy mieści dwa zegary słoneczne i studnię.

Została wybudowana w latach 1485-1510 pod kierunkiem Jacques'a d'Amboise i incorporowała pozostałości kąpiel rzymskich, które opactwo Cluny nabyło już w 1340 roku. Ta kombinacja starożytnych fundamentów i średniowiecznej konstrukcji pokazuje, jak różne okresy historyczne nakładały się na siebie w tej samej strukturze.

Od 1843 roku budynek mieści muzeum Cluny: państwo kupiło średniowieczną kolekcję Alexandre'a Du Sommerarda i mianowało jego syna Edmonda pierwszym dyrektorem. Herb Amboise, słupowo złoto-czerwony, zdobi szczyty lukarn i wysokich okien. Na dziedzińcu wejściowym stoją dwa zegary słoneczne i studnia, której rzygacz w kształcie „dzikiego człowieka” nawiązuje do François Sauvage'a.

Budynek stoi na lewym brzegu Sekwany, na rogu bulwaru Saint-Michel i rue Du Sommerard, kilka kroków od stacji metra Cluny-La Sorbonne. Na dziedziniec wchodzi się przez mur z blankami; ten trapezowaty dziedziniec mieści dwa zegary słoneczne i studnię, której rzygacz przedstawia dzikiego człowieka. Z gotyckich komnat przechodzi się do rzymskich term, których frigidarium zachowało się od II lub III wieku.

W budynku zachowały się dwie średniowieczne schody spiralne, przy czym główne schodki wyróżniają się skomplikowanie rzeźbionymi balustradami kamiennymi i sklepionymi stropami. Te schody ujawniają, jak istotne były pionowa cyrkulacja i rzemieślnicze detale w projekcie takich rezydencji.