Grand Temple, Świątynia protestancka w Nîmes, Francja

Grand Temple to protestancki dom modlitwy przy 23 boulevard Amiral-Courbet w Nîmes, wzniesiony w latach 1714–1736 jako kościół klasztoru dominikanów. Jasna kamienna fasada jest barokowa, z ciemnymi drzwiami pod rzeźbionym herbem, pilastrami i wysokim oknem o drobnych szybach. Wnętrze to sala ze sklepieniem kolebkowym, kolumnami, czerwonawo-brązowymi ławkami, amboną i organami piszczałkowymi w ciemnej drewnianej szafie.

Budynek wzniesiono jako kościół klasztoru dominikanów w latach 1714–1736. W czasie rewolucji dominikanie go opuścili; nieużywany kościół wynajęli protestanci, a poświęcił go pastor Paul Rabaut. W 1803 roku oficjalnie przydzielono go kultowi reformowanemu i nadano mu nazwę Grand Temple; w 1821 roku zbudowano organy.

Nazwę Grand Temple budynek otrzymał w 1803 r., gdy dawny kościół dominikański oficjalnie przydzielono kultowi reformowanemu, po inauguracji przez pastora Paula Rabauta. Za wejściem dwie czarne marmurowe tablice zawierają Dekalog i „streszczenie Prawa” — jedyną ozdobę tej skromnej sali w stylu langwedockim.

Budynek znajduje się w centrum miasta i jest łatwo dostępny pieszo z głównych punktów orientacyjnych i przestrzeni publicznych. Odwiedzający powinni się spodziewać ograniczonego dostępu poza czasem nabożeństwa, a cichy i pełen szacunku sposób zachowania jest doceniany.

Organy piszczałkowe zbudowano w 1821 roku, osiemnaście lat po tym, jak w 1803 roku budynek oficjalnie przydzielono kultowi reformowanemu. Stoją na końcu sali nad drewnianą balustradą, a srebrzyste metalowe piszczałki mieszczą się w ciemnej drewnianej szafie, tuż nad amboną i dwoma łukowymi drewnianymi drzwiami.