Gare de Ners, Zabytkowa stacja kolejowa w Boucoiran-et-Nozières, Francja.

Gare de Ners to dawny dworzec kolejowy w Boucoiran-et-Nozières, na prawym brzegu Gardonu na wysokości 84 metrów. Budynek pasażerski jest z czerwonej cegły z kamiennymi profilami w stylu neotudorskim: trzy przęsła, drzwi o łuku koszowym na parterze, trzy okna krzyżowe na piętrze i dach czterospadowy z łupka z lukarną pośrodku. Po prawej wznosi się wysoki ceglany komin, a na górnej fasadzie wisi niebieska tablica „NERS”.

Stacja Ners powstała w latach 1839–1841 z inicjatywy inżyniera Paulina Talabota, na linii z Nîmes do La Grand-Combe, południowej części linii Saint-Germain-des-Fossés–Nîmes-Courbessac zwanej ligne des Cévennes. Oddano ją do użytku w 1841 roku pod zarządem Compagnie des Mines de la Grand'Combe et des chemins de fer du Gard, aby wozić węgiel z Cevennów do portu w Beaucaire. Pociągi osobowe do Alès i Nîmes obsługiwały ją do 1973 roku.

Stacja nosi nazwę gminy Ners, położonej kilkaset metrów na północ, za mieszanym kolejowo-drogowym mostem nad Gardon. Budynek podróżnych jest kopią angielskiej stacji, „hołdem” Paulina Talabota dla jego przyjaciela Roberta Stephensona. Cegła w stylu neotudorskim, kamienne obramowania i łupkowy dach, odmienny od miejscowych dachówek, to szczegóły, na które warto zwrócić uwagę.

Stacja leży na prawym brzegu Gardonu na wysokości 84 m, między nieczynną stacją Vézénobres a czynną stacją Boucoiran. Budynek jest zamknięty i widoczny tylko z zewnątrz; miejscowość Ners znajduje się kilkaset metrów na północ, za połączonym mostem kolejowo-drogowym nad Gardonem.

Budynek pasażerski ma być kopią angielskiego dworca kolejowego, wzniesioną przez Paulina Talabota jako hołd dla przyjaciela Roberta Stephensona. Jego ceglane elewacje, profilowane kamienne obramowania i dachy z łupka wpisano do rejestru zabytków 25 czerwca 1987 roku.