Dent du Chat, Szczyt góry w Sabaudii, Francja

Dent du Chat to wapienny szczyt o wysokości 1390 m w masywie Mont du Chat w Sabaudii, na granicy gmin Bourdeau i Saint-Jean-de-Chevelu. Ma dwa skalne wierzchołki: niższy, blokowy przedni i wyższy, ostry tylny, połączone grzbietem porośniętym drzewami i krzewami. Górne ściany to naga szara skała z ciemnymi smugami.

Dent du Chat zbudowana jest z wapieni rafowych z kimerydu. Jej odosobniona forma wynika z silnej erozji zachodniego zbocza Mont du Chat, która doprowadziła do jego zapadnięcia się; świadczą o tym liczne pola gruzu u zachodniej podstawy szczytu i antykliny. Nazwa Mont du Chat jest poświadczona od 1209 roku, w dokumencie: „A supercilio montis Catti usque ad Rodanum”.

Nazwa pochodzi od mont du Chat, poświadczonego jako Mons Catti w 1232 r. i w dokumencie z 1209 r. jako A supercilio montis Catti. Adolphe Gros widział w niej imię osoby, Catus lub Cattus, a Roger Brunet alpejskie słowo cha, czyli łysy grzbiet. Legenda opowiada o olbrzymim kocie straszącym podróżnych na przełęczy, którego Bérius i Mélianus, towarzysze króla Artura, zabili strzałami, zwabiwszy go jagnięciem; na szczycie miała zostać tylko jedna jego szabla.

Na szczyt prowadzą trzy znakowane trasy. Z parkingu przy przekaźniku TDF na Mont du Chat grzbietem dojdzie się w niecałe półtorej godziny, a ostatnie metry ułatwiają liny i drabinki. Z przełęczy Col du Chat to 2 godz. 30 min z eksponowanymi odcinkami, a z bazy rekreacyjnej Saint-Jean-de-Chevelu 6 godz. przez las.

Nazwa szczytu pochodzi z legendy: rybak zatrzymał cudownego kociaka, który wyrósł na ogromnego kota terroryzującego podróżnych na przełęczy. Towarzysze Artura, Bérius i Mélianus, zabili go strzałami, a jeden kieł pozostał na skale jako Dent du Chat.