Côte d'Amour, północno-zachodnie wybrzeże Atlantyku w Kraju Loary, Francja

Côte d'Amour to odcinek wybrzeża w departamencie Loire-Atlantique, ciągnący się od traict de Pen Bé do ujścia Loary w Saint-Nazaire. Jego centralnym elementem jest plaża La Baule, tworząca dno zatoki Pouliguen i obejmująca Pornichet, La Baule-Escoublac i Le Pouliguen. Na zachód od pointe de Penchâteau wybrzeże nosi nazwę Côte sauvage aż do Le Croisic.

Do XIX wieku wybrzeże miało dwa porty rybackie, Pornichet i Le Pouliguen, oddzielone ławicą piasku zwaną La Bôle; wydobycie soli i zbieranie wodorostów podupadły około XVIII wieku. Kolej z Saint-Nazaire dotarła do Pornichet w 1879 roku dzięki inżynierowi Antoine'owi de la Perrière, a architekt Georges Lafont rozbudował La Bôle, przemianowane w 1887 roku na La Baule-Escoublac. W 1911 roku tygodnik La Mouette poprosił czytelników o nazwę dla wybrzeża; wyniki ukazały się 5 lipca 1913 roku i côte d'Amour wygrała z 361 głosami przeciw 163 dla côte de Saphir.

Nazwa pochodzi z konkursu ogłoszonego w 1911 r. przez tygodnik La Mouette z La Baule; wyniki ukazały się 5 lipca 1913 r. i Côte d'Amour wygrała z 361 głosami przeciw 163 dla Côte de Saphir. Nazwa pojawiła się na pocztówkach dopiero w 1918 r., a jej sukces pozostał ograniczony z powodu niejasnych granic i trudności mieszkańców z jej przyjęciem. Każda miejscowość ma cotygodniowy targ, a lipcowy festiwal w Le Pouliguen gromadzi ponad 300 muzyków i wykonawców.

Najlepszy czas do odwiedzenia to maj do września, kiedy pogoda jest łagodna i promenady plażowe są ożywione. Różne miasteczka są łatwo dostępne autobusem lub samochodem i odpowiadają zarówno dla jednodniowych wycieczek, jak i dłuższych pobytów.

Nazwę wybrali czytelnicy tygodnika La Mouette z La Baule w głosowaniu rozpoczętym w 1911 r.; wynik ukazał się 5 lipca 1913 r. — côte d'Amour zdobyła 361 głosów, a côte de Saphir 163. Nazwa pojawiła się na pocztówkach dopiero w 1918 r. i przyjmowała się powoli z powodu niejasnych granic.