Château de Valgenceuse, Prywatna posiadłość i ogrody w Senlis, Francja.

Château de Valgenceuse to neoklasycystyczny budynek z jednym korpusem zwieńczonym centralnym frontonem, którego elewację rytmują nisze z pełnopostaciowymi rzeźbami i popiersiami. Dwa małe skrzydła nieznacznie wystają po stronie zachodniej, połączone dużym tarasem z balustradą. Taras ten, z balustradą, posągiem bogini i schodami, opada ku zwierciadłu wody wykopanemu obok rzeki Nonette; otacza go XVII-wieczny zagajnik bukszpanowy z kolumnadą, czaszami na kolumnach i lodownią w formie sztucznej ruiny.

Dziekan kapituły Saint-Frambourg kupił posiadłość w 1396 roku i zapisał ją kapitule, która sprzedała ją w 1582 roku. Jean i Louis Crochet około 1620 roku założyli pierwszy park i wykopali zwierciadło wody w korycie Nonette; Lebel dokończył prace po 1656 roku. Zamek odbudowano w stylu neoklasycystycznym pod koniec XVIII wieku, a w 1964 roku autostrada A1 odcięła wschodni kraniec parku.

W XIX wieku Louise-Célina de Junquières (1806–1875), przez małżeństwo markiza de Giac, prowadziła w zamku i parku salon literacki: gościła Alfreda de Vigny, Gérarda de Nervala, wielkiego wielbiciela, który ją wspomina w swoich pismach, a następnie Alexandre'a Dumasa i Alexandre'a Dumasa syna, który umieścił w posiadłości swoją nowelę Césarine. Oranżeria służyła wtedy jako teatr.

Posiadłość jest prywatna i leży nad rzeką Nonette w Senlis; ogrody nie są udostępnione do swobodnego zwiedzania, a wejście wymaga wcześniejszego uzgodnienia z właścicielami. Od 1964 roku autostrada A1 odcina wschodni kraniec parku, a zamek, oranżeria i taras są objęte ochroną jako zabytki.

Zewnętrzne ściany zamku zawierają wyspecjalizowane nisze zbudowane specjalnie do wystawiania klasycznych rzeźb i popiersi. Te wydrążone przestrzenie pozwalają samemu budynkowi stać się galerią rzeźby.