Saint-François Convent in Nice, Średniowieczny kościół i klasztor na Starym Mieście, Nicea, Francja

Klasztor Saint-François to dawny klasztor franciszkanów w Starej Mieście Nicei, z którego pozostały tylko resztki: wieża dzwonna, chór i wschodnia elewacja boczna dawnego kościoła, wpisane jako monuments historiques w 1993 roku. Wieża stoi przy rue de la Tour i place Saint-François, u stóp wzgórza zamkowego.

Franciszkanie osiedlili się w Nicei w 1239 roku i po 1250 roku przenieśli się u podnóża wzgórza zamkowego, gdy młynarz Augier Badat 17 listopada 1250 roku podarował im ziemię. Klasztor ucierpiał podczas oblężeń Nicei, zwłaszcza w latach 1705–1706, a po 1792 roku zamieniono go na wartownię, sądy i biuro magistratu zdrowia. Wieża dzwonna została odbudowana w latach 1836–1841 według projektu architekta Josepha Verniera, z kamienia z kamieniołomu Bon Voyage i zegarem Auguste’a Davina.

Kościół, początkowo pod wezwaniem Świętego Krzyża, otrzymał imię św. Franciszka po pracach z 1483 r. W 1477 r. brat Louis Terrini wzniósł krzyż na cmentarzu klasztornym, w miejscu dzisiejszego placu Saint-François; nazywa się go krzyżem Cimiez. Zespół jest wpisany do rejestru zabytków od 23 czerwca 1993 r.

Zachowały się tylko wieża dzwonna, chór i wschodnia elewacja boczna dawnego kościoła, wpisane jako monuments historiques rozporządzeniem z 23 czerwca 1993 r.; stoją na rogu rue de la Tour i place Saint-François na Starym Mieście w Nicei. Relikty ogląda się z sąsiednich ulic, więc wizytę warto zaplanować jako krótki przystanek podczas spaceru po starej dzielnicy, a nie jako wejście na wieżę.

W kościele na parterze działała wytwórnia lodu, potem pomieszczenia służby oczyszczania miasta, a na piętrze kino, następnie sala taneczna. Klasztor kupili na licytacji w 1798 r. za 343 000 franków Jean-Louis Truchi i Joseph Pollan; później stał się hotelem de l'Aigle d'Or. Wieża pozostała własnością gminy, by umieścić na niej zegar.