Cirque-Théâtre d'Elbeuf, Historyczny teatr i budynek cyrkowy w Elbeuf, Francja

Cirque-Théâtre d'Elbeuf łączy szorstki jasny kamienny mur z pasami czerwonej cegły i dwoma małymi okrągłymi oknami z szarym kamiennym pawilonem wejściowym, którego wysoki filar wygina się nad trzema arkadami ujętymi w kolumny. Nad łukami wykuto napisy „Cirque” i „Théâtre”, a między nimi herb. Za tą fasadą ośmioboczna konstrukcja z żeliwa i żelaznej więźby dźwiga kopułę o wysokości 28 metrów z latarnią, wokół areny o średnicy 13,5 metra i sceny w stylu włoskim.

Otworzony w 1892 roku budynek zaprojektowali elbeufscy architekci Laquerrière ojciec i syn wraz z przedsiębiorcą Henrym Blanchetem; mieścił początkowo 2 000 miejsc, potem do 2 200, oraz stajnie dla 35 koni. W 1942 przekształcony w kino, w 1957 kupiony przez miasto, w 1967 stał się Domem Związków Zawodowych i Weteranów z salą gimnastyczną. Wpisany do rejestru zabytków w 1998, ponownie otwarty jako sala widowiskowa w 2007 po trzech latach prac i dziesięciu milionach euro inwestycji.

Wyryte nad trzema arkadami słowa „Cirque” i „Théâtre” ogłaszają podwójne przeznaczenie budynku. Oznaczony jako Pôle national cirque, od 2015 roku jest kierowany przez Yveline Rapeau, która prowadzi też La Brêche w Cherbourg-Octeville; oba normańskie ośrodki dzielą platformę produkcji i dystrybucji. Około 80 przedstawień rocznie przyciąga ponad 20 000 widzów w sezonie.

Pawilon wejściowy po prawej stronie fasady ma trzy arkadowe otwory z ciemnymi drewnianymi drzwiami i oknami, ujęte kolumnami i zwieńczone wykutymi napisami „Cirque” i „Théâtre”; kwadratowa tablica na filarze zapowiada program. Budynek stoi w Elbeuf w departamencie Seine-Maritime i działa jako Pôle national cirque, dając około 80 przedstawień w sezonie, dlatego wnętrze ogląda się zwykle podczas spektaklu.

To jeden z ostatnich na stałe działających budynków cyrkowych we Francji, zachowujący rzadki typ budynku, który prawie zniknął. Jego połączenie stałej cyrkowskiej manege i klasycznej sceny teatralnej czyni go niezwykłym przykładem sposobu podejścia do rozrywki w XIX wieku.