Château de la Guibourgère, Zamek historyczny w Teillé, Francja.

Château de la Guibourgère to długi, niski zamek z szarego kamienia w Teillé w Loire-Atlantique, kryty ciemnym łupkiem. Jego symetryczna fasada ma środkowy blok z małym trójkątnym frontonem nad wejściem, flankowany dwoma wysuniętymi pawilonami o stromych dachach czterospadowych, lewy wyższy, prawy szerszy. Między nimi biegnie skrzydło z trzema lukarnami po każdej stronie środkowego komina, a wysokie prostokątne okna w jasnych kamiennych obramowaniach ułożone są w regularnych rzędach. Z pierwotnego planu w kształcie U zachowała się tylko część środkowa, której architekci Liberge i Moreau nadali doskonałą symetrię; skrzydła boczne rozebrano, a na południe zbudowano budynki gospodarcze, psiarnię i ogród warzywny w stylu francuskim.

Zamek zbudował początkowo architekt, którego nazwisko pozostaje nieznane, a następnie gruntownie przebudowali architekci Liberge i Moreau. Zredukowali oni plan w kształcie litery U do części środkowej, której nadali doskonałą symetrię, wyburzyli skrzydła boczne i wznieśli na południe budynki gospodarcze, psiarnię oraz ogród warzywny w stylu francuskim. Wpisany do rejestru zabytków w 1982 r., należał od XV wieku do rodziny Raoul de La Guibourgère, a w XVIII wieku do Camus de Pontcarré.

Zamek należał do dwóch rodzin: Raoul de La Guibourgère od XV wieku, następnie Camus de Pontcarré w XVIII wieku. Odnotowano jedenastu imiennie znanych właścicieli, od Jacques'a-Joachima Raoula (1665-1714) do Bernarda de Louvencourt (1916-2000). Nazwa Guibourgère pochodzi od tej rodziny szlacheckiej.

Zamek stoi na prostokątnej platformie, którą niegdyś otaczały wypełnione wodą fosy, przekraczane przez trzy kładki; ślady tych skośnych fos zachowały się. Do posiadłości prowadzi dwukilometrowa aleja, której brama wyznaczała wschodnie wejście do parku. Budynek jest na etapie wstępnego projektu renowacji, więc oglądać można elewacje i otoczenie.

Zamek wznosi się na prostokątnej platformie, którą niegdyś otaczały fosy z wodą, przekraczane przez trzy kładki. Zachowały się ślady tych rozszerzających się fos. Do posiadłości prowadzi dwukilometrowa aleja, której brama wyznaczała wschodnie wejście do parku.