Château de Bainville-aux-Miroirs, Średniowieczne ruiny zamku w Bainville-aux-Miroirs, Francja.

Château de Bainville-aux-Miroirs to średniowieczna ruina warowni na skalnym cyplu górującym nad Mozelą. Zachowała się wieża główna zredukowana do 26-metrowej kamiennej iglicy o potrzaskanych krawędziach; kilka metrów pod szczytem widać początek sklepienia krzyżowo-żebrowego z sali na trzecim piętrze. Niższy masyw ruin kryje duży półkolisty łuk, a także zachował się mur oporowy, który dźwigał kurtynę.

Zamek zbudowano około 1263 roku z inicjatywy hrabiego Henryka I z Vaudémont, choć kronika z Moyenmoutier podaje rok 1261, w czasie konfliktu między hrabią, księciem Lotaryngii i biskupem Metzu. W 1268 roku układ z opactwem Saint-Evre uznał twierdzę. Wojska lotaryńskie zrujnowały ją w 1468 roku, a po 1477 roku książę zakazał odbudowy; miejsce służyło potem jako kamieniołom do początku XX wieku.

Zamek, kościół i klasztor benedyktyński stały obok siebie, a archiwa przechowują liczne spory o prawa i ziemię między nimi. Klasztor podlegał regule św. Gorze i był związany z opactwem Saint-Evre w Toul, które długo zachowało prawo mianowania proboszcza. Po odejściu mnichów w XVII wieku duchowieństwo z Toul sprzedało posiadłość, którą zamieniono na gospodarstwo rolne.

Ruiny zajmują skalny cypel górujący nad Mozelą, z dala od obecnej wsi, obok kościoła i cmentarza. Schody prowadzą na cmentarz, a fosa oddzielająca zamek od cmentarza zachowała się jako ogród po lewej stronie tych schodów. Podstawa stołpu została wzmocniona podczas niedawnych prac; wejście do małej komory pod kamienną iglicą jest zasypane.

Badania laboratoryjne z wykorzystaniem datowania węglem-14 wykazały, że wieża przeszła modyfikacje w 15. wieku, krótko przed ostatecznym zniszczeniem. Sugeruje to, że miejsce było aktywnie modernizowane mimo rosnących zagrożeń.