Église Saint-Sauveur de Casesnoves, Średniowieczny kościół w Ille-sur-Têt, Francja

Église Saint-Sauveur de Casesnoves to niewielki jednonawowy kościół romański zbudowany z kamienia łamanego i kryty płytami kamiennymi (lauzes), położony na wysokości 161 m w opuszczonym przysiółku Casesnoves, 2 km na zachód od Ille-sur-Têt. Półkolista absyda ma lombardzkie ślepe arkady bez lizen, a pośrodku otwór okienny o podwójnym rozglifieniu. Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym i łączy się z prezbiterium bardzo szerokim łukiem tęczowym; w południowej ścianie znajdują się drzwi z różowego marmuru, a od zachodu dzwonnica ścianowa.

Kościół zbudowano około 1050 roku, być może w dwóch etapach, a w 1288 roku pojawia się w dokumentach z Ramonem Joanem jako kapelanem. W XIII lub XIV wieku nawę przedłużono na zachód i zwieńczono ścianą dzwonową, dodano kaplicę północną, a południowe drzwi zastąpiono portalem z różowego marmuru. Parafia została włączona do Ille w 1561 roku, a budynek sprzedano jako dobro narodowe podczas rewolucji francuskiej. Romańskie malowidła ścienne odkryto ponownie w 1953 roku i usunięto w 1954; kościół wpisano jako monument historique 6 czerwca 1955 roku.

Nazwa Casesnoves pochodzi od łacińskiego Casas novas, „nowe domy”, poświadczonego w 1076 r. W XIX i na początku XX w. tradycja głosiła, że kościół poświęcono hiszpańskim świętym Justowi i Pastorowi; powtarzał to miejscowy poeta Joseph-Sébastien Pons, który nazywał tę zrujnowaną wioskę swoim ulubionym spacerem.

Kościół stoi w opuszczonym przysiółku Casesnoves, około dwóch kilometrów na zachód od centrum Ille-sur-Têt i niecałe trzy kilometry od Rodès i Bouleternère, na lewym brzegu rzeki Têt, przy skałach wąwozu. Gmina kupiła budynek w 1990 roku i przeprowadziła prace restauratorskie w 1990 i 1992 roku, wzmacniając mury i odnawiając dach. Dojście prowadzi pieszo przez okoliczne sady; teren dawnego magazynu rolnego jest nierówny.

Malowidła ścienne tego kościoła są najstarsze w Katalonii Północnej, powstały w połowie XI wieku, nieco wcześniej niż te z Sant Martí de Fenollar. Zerwane w 1954 roku po tym, jak mer powiadomił antykwariusza, pojawiły się ponownie w Genewie w 1978 roku i są dziś w fundacji Abegg pod Bernem oraz w muzeum w Genewie; część fragmentów pozostała na miejscu.