Abbey of St Meen, Opactwo romańskie w Saint-Méen-le-Grand, Francja.

Opactwo Saint-Méen w Saint-Méen-le-Grand to kościół o złożonej bryle, z mocno wysuniętym transeptem, północną nawą boczną i kaplicą św. Wincentego dostawioną do południowej strony nawy. W 1850 r. odwrócono orientację: dawne prezbiterium służy obecnie jako nawa, a wieża zwieńczona łupkowym hełmem pełni funkcję prezbiterium. Fasada zachodnia ma duże gotyckie okno z maswerkiem.

Celtycki klasztor pod wezwaniem Saint-Jean de Gaël został założony około 600 roku przez świętego Méena, bratanka biskupa Samsona z Dol, za zgodą króla Judicaëla, który się tam wycofał i zmarł między 648 a 652 rokiem. Zniszczony przez wojska Karola Wielkiego około 800 roku, a następnie przez Wikingów w 919 roku, został odbudowany w 1024 roku przez opata Hinguethena około 2 km od pierwotnego miejsca i oddany pod wezwanie świętego Méena. Romański kościół opacki był przebudowywany od XIII wieku, a nawa została rozebrana w 1771 roku.

Opactwo było najpierw poświęcone świętemu Janowi z Gaël, a imię świętego Méena przyjęło po odbudowie w 1024 roku. Król Judicaël z Domnonée wycofał się tutaj i zmarł między 648 a 652 rokiem; jego grób znajdował się w kaplicy św. Michała, gdzie w 1492 roku pochowano także opata Roberta de Coëtlogon.

Dawny kościół opacki, dziś parafialny, wchodzi się przez wschodni szczyt, dokąd w 1850 r. przeniesiono portal; wieża pełni odtąd funkcję chóru. Budynki klasztorne, odbudowane przez Antoine'a Fagona w latach 1698–1712, kupiła w 1975 r. spółka HLM z Rennes i zamieniła na mieszkania, więc nie są udostępniane do zwiedzania.

W 1177 roku klasztor tymczasowo przechowywał szczątki innego czczonego świętego, które tajemniczo w nim pozostawiono. Ta nieoczekiwana wizyta pokazuje, jak ważne były takie ośrodki religijne jako miejsca przechowywania świętych relikwii.