Abbaye de Saint-Gildas-des-Bois, Klasztor benedyktyński w Saint-Gildas-des-Bois, Francja

Opactwo Saint-Gildas-des-Bois to dawny klasztor benedyktyński, którego kościół opacki, wzniesiony pod koniec XII wieku, zbudowano z miejscowego żelazistego piaskowca zwanego «roussard». Fasada główna ma ostrołukowy portal z XII wieku oraz duże okno, którego herb Guillaume'a Edera nosi datę Anno Domini 1533. Nawa o sześciu przęsłach, przykryta drewnianym dachem, otwiera się na nawy boczne ostrołukowymi arkadami o podwójnym wałku.

Feliks, opat Saint-Gildas de Rhuys, nakłonił Simona I de La Roche-Bernard do założenia opiędzydykcyjnego opactwa w jego posiadłości Lampridic. W 1026 roku ośmiu mnichów wyruszyło z Redon pod wodzą Helogona, pierwszego opata; obaj przywieźli relikwie św. Gildasa. Komenda wprowadzona w 1492 roku zapoczątkowała upadek, a opactwo zniesiono w 1790 roku.

Relikwie świętego Gildasa, przywiezione z Rhuys przez Simona de la Roche i Helogona, przyciągały pielgrzymów szukających uzdrowienia z «choroby świętego Gildasa», którą uważano za obłęd. Tłumy gromadziły się na trzech dorocznych odpustach: 29 stycznia, 11 maja i 1 lipca. Relikwiarz zaginął na początku rewolucji francuskiej.

Kościół opacki stoi w centrum Saint-Gildas-des-Bois, w departamencie Loire-Atlantique w regionie Pays de la Loire. Jest klasyfikowany jako monument historique od 30 grudnia 1994 r., a pozostałe budynki opactwa są wpisane od 2 lipca 2003 r. Dociera się do niego pieszo przez miejscowość; nawa, transept i chór z końca XII wieku to części, których warto szukać.

Kościół opacki zachowuje ślad pielgrzymowania: wierni przybywali zwłaszcza na trzy dni odpustu — 29 stycznia (śmierć św. Gildasa), 11 maja (powrót jego ciała do Rhuys) i 1 lipca (przybycie relikwii do Lampridic). Sam relikwiarz zaginął w pierwszych latach rewolucji francuskiej.