Montagne de Lure, Góra wapienna w Alpes-de-Haute-Provence, Francja.

Montagne de Lure to wapienny grzbiet długości 42 kilometrów w Alpach Górnej Prowansji, którego najwyższy punkt, Signal de Lure, leży na 1 825 metrach. Zbocze południowe to jasny wapień pocięty żlebami, północne zaś to zalesione margle. Droga z Saint-Étienne-les-Orgues prowadzi w górę obok kaplicy Notre-Dame-de-Lure, pozostałości XII-wiecznego opactwa.

Obecność człowieka na górze zaczyna się w neolicie i trwa w chastelard de Lardiers, miejscu kultu i pielgrzymek zwanym Lourdes Galów. Kolonizacja rzymska była punktowa i ograniczona do najżyźniejszych terenów, a w XIII i XIV wieku wsie masowo porzucono z powodu wojen i braku wody. W 1851 roku mieszkańcy, zagorzali republikanie, sprzeciwili się zamachowi stanu i zostali surowo stłumieni; od 1943 roku René Char, szef służby zrzutów spadochronowych FFI, urządził tu strefy zrzutu sprzętu dla samolotów alianckich.

Nazwa góry brzmi Montanha de Lura w klasycznym prowansalskim i Mountagno de Luro według normy mistraliańskiej. W średniowieczu określano ją często imionami patronów katedry w Sisteron: montagne de Sainte-Marie, de Saint-Thyrse i de Saint-Marius. Pisarz Jean Giono, urodzony i zmarły w Alpes-de-Haute-Provence, po raz pierwszy wszedł na nią w wieku jedenastu lat na mule i opisał ją w swojej pierwszej książce Colline (1929).

Stacja narciarska została zamknięta z powodu stałego braku śniegu, więc stoki służą teraz do skituringu i narciarstwa biegowego. Droga prowadzi z Saint-Étienne-les-Orgues na grań, mijając kaplicę Notre-Dame-de-Lure, pozostałość XII-wiecznego opactwa. W biurze turystycznym tej miejscowości rowerzyści mogą wypożyczyć sprzęt do pomiaru czasu podjazdu.

Na grani szczytowej stoją maszt w czerwono-białe pasy i kilka cienkich białych masztów, widocznych na linii horyzontu. Położona niżej stacja narciarska została zamknięta z powodu stałego braku śniegu, a jej teren służy teraz narciarstwu skiturowemu i biegowemu. Podjazd z Saint-Étienne-les-Orgues liczy 17,7 km przy 5,7 %.