Abbaye de la Valroy, Opactwo cysterskie w Saint-Quentin-le-Petit, Francja.

Opactwo la Valroy to dawny klasztor cysterski w dolinie Barres między Saint-Quentin-le-Petit a Sévigny, około 41 km na północ od Reims. Nie zachował się żaden budynek; plan odkryto dopiero po I wojnie światowej, a kilka spoliów przechowuje się w La Bouverie. Widoczny mur to cylindryczna wieża z jasnoszarych i bladobeżowych bloków, z przełamanym szczytem, małym prostokątnym oknem i większym nieregularnym otworem o wystających kamieniach.

Opactwo zostało założone w 1147 roku przez mnichów z Notre-Dame d'Igny i przeszło znaczącą odbudowę w 1423 roku. Pozostawało aktywne do zamknięcia podczas Rewolucji Francuskiej pod koniec 18. wieku.

Łacińska nazwa opactwa, Vallis Regis (Val-le-Roi, „Dolina Króla”), przypomina o jego królewskim patronacie: Hugues I de Roucy i jego żona Richildis von Hohenstaufen, córka cesarza Fryderyka I, ufundowali je w 1147 roku. Mnisi przybyli z Igny i należeli do filiacji Clairvaux. Opactwo posiadało gospodarstwa w La Grange-aux-Bois w Sévigny, Montigny w Nizy, La Croix w Le Thour, Écoret w Chivres, Les Mortiers w Wagnon i Herbay w Signy-le-Petit.

Dawna opactwo leży w dolinie potoku Barres między Saint-Quentin-le-Petit a Sévigny, około 26 km na północny zachód od Rethel i 41 km na północ od Reims, przy przysiółku La Bouverie. Nie zachował się żaden budynek klasztorny; plan odkryto dopiero po I wojnie światowej, więc szukaj śladów fundamentów w ziemi. W La Bouverie przechowywane są spolia z opactwa.

Bombardowania z I wojny światowej odsłoniły oryginalne średniowieczne fundamenty pod późniejszymi strukturami. To przypadkowe odkrycie dało badaczom nieoczekiwany dostęp do szczegółów dotyczących najwcześniejszych technik budowlanych.