Ligurische Grenzkammstraße, Sieć górskich dróg w Alpach Nadmorskich, Włochy i Francja.

Ligurische Grenzkammstraße to 63-kilometrowa nieutwardzona droga wojskowa od Colla Melosa do rozgałęzienia na Colle di Tenda, w większości położona powyżej 2000 metrów. Jej nawierzchnia z jasnego żwiru i ziemi jest usiana luźnymi kamieniami; niskie prostokątne betonowe bloki stoją wzdłuż prawej krawędzi, a po lewej wznosi się trawiaste, skaliste zbocze. Droga kilkakrotnie przekracza granicę francusko-włoską.

Główny odcinek urządzono jako drogę wojskową między wojnami światowymi, w czasach Mussoliniego, i wtedy ją utrzymywano. Krawędź szlaku znaczą forty, jak Forte Centrale na przełęczy Tenda (1880); większość fortów wysokogórskich powstała między 1880 a 1940 rokiem. Droga kilkakrotnie przekracza granicę francusko-włoską, ponieważ przed 1947 rokiem jej przebieg był częściowo inny.

Nazwa Via Marenca znaczy „droga do morza”; muły przewoziły nią sól, anchois, oliwki i sery, a przemyt soli omijający podatek gabelle, zniesiony w 1790 roku, przyczynił się do rozgałęzienia szlaków. Droga służyła też pielgrzymom do sanktuarium Notre-Dame de La Salette, a solone anchois pozostają podstawą piemonckiej bagna càuda.

Trasa ma 63 km i biegnie od Colla Melosa do rozgałęzienia na Colle di Tenda; około 30-kilometrowy odcinek rdzeniowy jest płatny dla pojazdów silnikowych. We wtorki i czwartki ruch zmotoryzowany jest zamknięty; rowerzyści i piesi nie płacą i mogą korzystać z drogi przez cały tydzień. Droga otwiera się po stopnieniu śniegów, latem i jesienią.

Droga kilkakrotnie przekracza granicę francusko-włoską, co jest osobliwe jak na drogę wojskową; wyjaśnia to częściowo inny przebieg granicy w tym regionie przed 1947 rokiem. Przewodnik Denzla po drogach alpejskich ocenia przejazd jako trudny do bardzo trudnego (SG 3-4, SG 4-5).