Abbaye de Longuay, Opactwo cysterskie w Aubepierre-sur-Aube, Francja.

Opactwo Longuay to dawny klasztor cystersów w Aubepierre-sur-Aube w Górnej Marnie. Zachowały się cztery przęsła krzyżowo-żebrowe południowego skrzydła krużganka, ciepła izba, część sali mnichów oraz skrzydło konwersów przekształcone w dwukondygnacyjny spichlerz dziesięcinny. Około 1830 roku rodzina Bouchu, mistrzowie kuźni, zbudowała zamek włączający niewielką część krużganka. Wysoka kamienna fasada ze stromym szczytem i trzema portalami w łuku pełnym należy do tego XIX-wiecznego budynku.

Ufundowane w 1102 roku przez Roberta z Burgundii, biskupa Langres, dla Chrétiena de Leuglay i jego bratanków, Longuay było najpierw domem szpitalnym na bagnach rzeki Aube. W 1126 biskup Willenc uczynił braci kanonikami regularnymi według reguły św. Augustyna. 4 marca 1149 klasztor przystąpił do zakonu cystersów jako filia Clairvaux; do 1532 roku następowało po sobie 24 opatów regularnych, aż pojawili się opaci komendatoryjni. Zakonnicy opuścili miejsce w 1790, a dobra sprzedano w latach 1791–1793.

Nazwa Longuay pochodzi od łacińskiego Longum vadum, „długi bród”, od bagna zasilanego przez rzekę Aube, gdzie osiadła wspólnota. Skrzydło konwersów, przebudowane na dwukondygnacyjny spichlerz dziesięcinny, uchodzi za jedno z głównych dzieł architektury cysterskiej. Kuźnie w La Chaume oraz grangie Hierce i Grand-Bois przypominają o rzemieślniczej i rolniczej pracy braci świeckich.

Relikty leżą w dolinie Aube między Aubepierre-sur-Aube i Dancevoir, dostępne drogą przez dolinę; teren otacza dom z XIX wieku i pozostaje własnością prywatną, więc wstęp nie jest zapewniony. Spichlerz dziesięcinny, skrzydło z XIX wieku i gołębnik są chronione wpisem z 2019 roku, a w 2018 roku obiekt uznano za dziedzictwo zagrożone. Z zewnątrz widać zachowane przęsła krużganka i skrzydło konwersów przebudowane na dwukondygnacyjny spichlerz.

Skrzydło konwersów przebudowano na dwukondygnacyjny spichlerz dziesięcinny, uznawany za jedno z głównych dzieł architektury cysterskiej. Spichlerz wpisano do rejestru zabytków 5 października 1925 r.; XIX-wieczny zamek, dawne południowe skrzydło opactwa wraz ze wschodnim krańcem oraz gołębnik wpisano rozporządzeniem z 29 czerwca 2016 r., zastąpionym rozporządzeniem o klasyfikacji z 11 kwietnia 2019 r.