Abbaye Notre-Dame de Bon-Repos, Ruiny opactwa w Bon Repos sur Blavet, Francja

Abbaye Notre-Dame de Bon-Repos to cysterski monaster w ruinie, położony nad rzeką Blavet z pozostałościami kamiennych budynków z kilku stuleci. Zachowane struktury obejmują części kościoła, galerie klasztorne i budynki pomocnicze otoczone lasem.

Opactwo zostało założone 23 czerwca 1184 przez wicehrabiego Alaina III de Rohan i Constance de Penthièvre jako filia Savigny pod nazwą Sanctae Mariae de Bona Requie. W jego krypcie między 1196 a 1516 rokiem pochowano trzynastu wicehrabiów Rohan. W 1516 Franciszek I poddał je komendzie; rozwiązane w 1790 roku, zostało spalone przez szuanów w 1796 roku, a po 1850 roku służyło jako kamieniołom.

Nazwa Bon-Repos, „dobry odpoczynek”, pochodzi z legendy: wicehrabia Alain III de Rohan zasnął podczas polowania na jelenia w lesie Quénécan i przyśniło mu się, że założy tam opactwo. Krypta kościoła opackiego służyła też w latach 1196–1516 jako miejsce pochówku trzynastu wicehrabiów de Rohan.

Ruiny stoją w dolinie Blavet, w lesie Quénécan, około 25 km na północny zachód od Pontivy, nad kanałem z Nantes do Brestu. Zachowały się dom bramny z XIII-XIV wieku ze sklepionym przejazdem oraz czworoboczny zespół z XVII-XVIII wieku; przy prawym końcu fasady stoi metalowa wieża rusztowania. Obiekt jest wpisany jako monument historique od 5 stycznia 1940 roku.

Nazwa opactwa pochodzi z legendy o Alainie III de Rohan, który zasnął podczas polowania na jelenia w lesie Quénécan i we śnie usłyszał, że Matka Boska prosi go o założenie tam klasztoru; nazwał go Bon-Repos dla dobrego odpoczynku. Krypta kościoła opackiego służyła w latach 1196–1516 jako miejsce pochówku trzynastu wicehrabiów de Rohan.