Notre-Dame de Bellaigue, Opactwo benedyktyńskie w Virlet, Francja

Notre-Dame de Bellaigue to dawne opactwo cysterskie, którego kościół z XII wieku, długi na około 45 metrów i wysoki na 15 metrów, ma trójnawowy korpus z burgundzkim sklepieniem i siedmioma przęsłami arkad półkolistych na prostokątnych filarach flankowanych półkolumnami. Fasada zachodnia z około 1140 roku ma duży portal półkolisty z warstwowymi klinami, wysokie okno środkowe podzielone słupkiem i dwa mniejsze okna łukowe. Kościół otaczają szeroki transept i okrągłe prezbiterium między czterema zrujnowanymi półkolistymi apsydami.

Miejsce powstało jako benedyktyńskie priorstwo w 950 roku i stało się opactwem cystersów w 1137 roku, gdy mnisi z Montpeyroux założyli tu swoją wspólnotę. To połączenie z zakonem cystersów ukształtowało rozwój i religiijną orientację opactwa.

Nazwa opactwa pochodzi od „Bellaigue”, czyli „piękna woda”, od strumienia Vialle opływającego je od południa. Mnisi nadal odprawiają liturgię po łacinie według mszału rzymskiego z 1962 roku; od 2019 roku wspólnota jest bliska ruchowi tradycjonalistycznemu Richarda Williamsona, a nie Bractwu Kapłańskiemu Świętego Piusa X.

Opactwo znajduje się tuż na północ od Virlet i można się skontaktować z gminą bezpośrednio pod numer +33 4 73 52 33 26. Odwiedzający powinni z wyprzedzeniem sprawdzić dostępność, ponieważ warunki wjazdu zmieniają się w zależności od pory roku i działań wspólnoty.

Portal w kształcie łuku pełnego na fasadzie zachodniej flankują podwójne kolumny, a nad nim znajduje się wysokie okno przedzielone pionowym słupkiem. Wnętrze kryje odrestaurowany nagrobek Archambauda VIII Burbona, poległego w 1242 roku w bitwie pod Taillebourg, i jego żony Béatrix de Montluçon; na jego tarczy widnieje stary herb Burbonów, czerwony lew z ośmioma błękitnymi muszlami.