Tumulus d'Er Grah, Kurhan neolityczny w Locmariaquer, Francja
Tumulus Er Grah to neolityczny kopiec pogrzebowy rozciągający się na około 140 metrów długości, łączący kamienie i ziemię w kształcie trapezu. Struktura ma naprzemienne warstwy kamienia z wewnętrznymi komorami i znajduje się blisko Zatoki Morbihan w bretońskim krajobrazie.
Pomnik został wzniesiony w okresie późnego neolitu i podlegał wielokrotnym rozszerzeniom w różnych fazach budowy między około 4500 a 4000 r. p.n.e. Badania archeologiczne od 1908 roku ujawniły jego pierwotny cel jako miejsce pogrzebowe i jak ewoluował przestrzennie przez wiele pokoleń.
Bretońska nazwa Er Vinglé, „kamieniołom”, pochodzi od działki, na której północny koniec kurhanu wydobywano jako kamień około 1933 r. Stanowisko dostarczyło też kompletny naczynie kultury Castellic i dziesięć paciorków z waryscytu rozrzuconych celowo na kilku metrach kwadratowych.
Kurhan leży na stanowisku megalitycznym w Locmariaquer, obok złamanego Wielkiego menhiru i Table des Marchand, dostępnych pieszo. Jego południowy koniec zniwelowano w 1971 r. pod parking, skąd dochodzi się do monumentu. Obecny wygląd to efekt renowacji z 1992 r.; długi, niski kopiec ogląda się z trawnika przed nim.
W jednym z dołów złożono dwa duże udomowione bydlęta, wciąż bliskie turowi, w trzeciej ćwierci V tysiąclecia p.n.e., po oskórowaniu i częściowym obedraniu z mięsa; między żebrami jednego z nich tkwił krzemienny grot strzały. Dziesięć paciorków z waryscytu rozrzucono też celowo na kilku metrach kwadratowych, poza jakąkolwiek strukturą grobową.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 465 współtwórców z całego świata.