Tumulus du Mané-Lud, Neolityczny kurhan w Locmariaquer, Francja
Tumulus du Mané-Lud to 80-metrowy ziemny kopiec w Locmariaquer, kryjący dolmen korytarzowy otwarty na południe. Korytarz o długości około 10 m prowadzi do komory o wymiarach około 4 × 3 m, której podłogę stanowi ponownie użyta płyta ortognejsu; płyty stropowe mają do 8,30 m długości. Wiele ortostatów pokrywają ryty przedstawiające łodzie, siekiery, pastorały i figurę interpretowaną jako kaszalot.
Kopiec został zbudowany w okresie neolitu jako miejsce pogrzebu dla wielu osób. Wykopaliska w 19. wieku ujawniły szczątki i artefakty, które potwierdziły wiek struktury.
Ryty na płytach ortognejsu od 1863 r. interpretowano różnie: jako jarzma, siekiery, łodzie, ptaki, pastorały, a na płycie czołowej jako dmuchającego kaszalota według Serge'a Cassena. Kamienie granitowe pozostały gładkie, dzięki czemu zdobione płyty się wyróżniają. Bretońska nazwa Mané-Lud prawdopodobnie pochodzi od Mané (wzgórze) i Uhelan (bardzo wysoki).
Korytarz otwiera się na południe, ale nowoczesny budynek częściowo zasłania wejście, które pozostaje wąskie. Podłoga komory to jedna płyta w kształcie ostrołuku; podłoga korytarza to nierówna ubita ziemia z luźnymi kamieniami. Wysokość pod płytami stropowymi sięga w komorze około 1,70 m. Kurhan leży na północnym skraju Locmariaquer, około 130 m na północ od kurhanu Er Grah i na zachód od drogi RD781.
Struktury łączą dwa różne systemy pochówku pod jednym dużym kopcem ziemnym: komorę zapieczętowaną bez korytarza i grób z przejściem. Ta kombinacja dwóch typów pochówku w jednym miejscu jest niezwykła i ujawnia, jak mogły ewoluować praktyki pogrzebowe.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 276 współtwórców z całego świata.