Castle of La Roche-Guyon, Średniowieczna forteca w La Roche-Guyon, Francja.

Zamek La Roche-Guyon wznosi się na kredowym klifie nad Sekwaną; jego okrągły stołp ma 35 metrów wysokości i 12 metrów średnicy, a mury grubości 3 metrów; zbudowano go w latach 1180–1200. Wykute w skale schody liczące około stu stopni łączą go z zamkiem jaskiniowym. U podnóża wzgórza dolny zamek ma regularną fasadę z jasnoszarego kamienia, stromy ciemnoszary dach z lukarnami, dwa ceglane kominy i małą wystającą wieżyczkę w lewym narożniku.

Pod koniec XI wieku w skale wykuto pierwszy zamek troglodytowy; Guy de La Roche dodał okrągły stołp (1180-1200), wysoki na 35 m, o murach grubych na 3 m, a w XII wieku powstał niżej położony dwór. W 1419 Perrette de La Rivière skapitulowała przed Henrykiem V po sześciomiesięcznym oblężeniu. W 1944 Grupa Armii B pod dowództwem Rommla, a następnie von Klugego, miała tu kwaterę główną aż do wyzwolenia 25 sierpnia.

Nazwa pochodzi od panów La Roche, których najstarszy syn nosił tradycyjnie imię Guy; roche znaczy skała. Rodzina władała zamkiem do końca XV wieku, potem przeszedł przez małżeństwo do Silly, a następnie do La Rochefoucauld, wyniesionych do godności książęcej w 1622 roku. Od 2010 roku w galeriach i na murach instalowane są dzieła współczesne, m.in. kolumny Daniela Burena.

Zespół składa się z dwóch części: zrujnowanego stołpu na wapiennym płaskowyżu, do którego prowadzi piesza droga, oraz dolnego zamku z tarasami i ogrodem warzywnym nad Sekwaną. Stołp i wykute w skale schody liczące około stu stopni wymagają stromego, nierównego terenu, więc warto zarezerwować czas na podejście. Dolne sale, w tym salon, biblioteka i mały teatr z XVIII wieku, tworzą dostępną część zwiedzania.

Zachodnia nawa kaplicy ma odpowiadać sanktuarium, które Pience, wdowa po właścicielu dóbr, kazała wykopać w skale po spotkaniu ze świętym Nicaise'em w III wieku. Odkryta na terenie nekropolia merowińska poświadcza niewielką wczesnośredniowieczną wspólnotę.