Chateau de la Hunaudaye, Średniowieczny zamek w Plédéliac, Francja.

Zamek La Hunaudaye to granitowa ruina na wyspie otoczonej szeroką fosą w Plédéliac, dostępna przez most zwodzony. Nieregularny pięciokątny plan wyznacza pięć okrągłych wież połączonych murami; wieże zachodnia i południowo-wschodnia pochodzą z XIII wieku, pozostałe trzy z około 1400 roku. Do zachodniego muru przylega zrujnowany dom mieszkalny z salą długości 18 metrów, renesansowymi schodami i sklepioną piwnicą.

Olivier Tournemine zbudował pierwszy zamek w 1220 roku za zgodą księcia, aby strzec wschodniej granicy Penthièvre przed Dinan. Angielscy żołnierze i wojska Jeana de Montfort zniszczyli go w 1341 roku podczas bretońskiej wojny sukcesyjnej. Pierre Tournemine rozpoczął odbudowę na przełomie XIV i XV wieku, dodając trzy wieże do dwóch ocalałych. W czasie rewolucji obiekt splądrowano, a w 1793 roku podpalono.

Nazwa pochodzi od rodu Tournemine, panów La Hunaudaye, którzy władali zamkiem przez trzy stulecia i w czasie bretońskiej wojny sukcesyjnej stanęli po stronie Penthièvre. W wieży południowo-wschodniej reliefy o motywach religijnych długo uznawano za ślady zamkowej kaplicy; obecnie przypisuje się je uwięzionym mnichom, którzy je wyrzeźbili podczas niewoli.

Ruina stoi na wyspie otoczonej szeroką fosą wodną, do której prowadzi zwodzony most pełniący nadal rolę wejścia. Zwiedzanie jest płatne od początku kwietnia do początku listopada. Teren jest trawiasty i nierówny, z niskimi murami i odsłoniętymi progami, więc przydatne jest mocne obuwie.

Wieża południowo-wschodnia długo uchodziła za kaplicę zamkową z powodu religijnych reliefów wykutych w jej wnętrzu. Dziś uważa się ją za loch, w którym więzieni mnisi mieli te reliefy wykonać. Zamek stoi w bagnistej niecce zajmowanej od IV wieku przez rzymsko-galijski obóz wojskowy.