Opéra de Nice, Gmach opery w Nicei, Francja
Opéra de Nice to teatr operowy na rogu rue Saint-François-de-Paule i quai des États-Unis, z dwiema głównymi fasadami. Północna fasada wejściowa ma szeroki trójkątny fronton nad sześcioma okrągłymi medalionami, rzędy wysokich okien z jasnozielonymi okiennicami i ciemny pas ze złotym napisem. Południowa fasada ma dwa zaokrąglone frontony zwieńczone rzeźbami, cztery posągi na gzymsie i napis „OPERA MUNICIPAL”. Podkowa sala ma 19 na 23 metry i 1083 miejsca.
Drewniany teatr zbudowany w 1776 r. przez markiza Alli-Maccarani został w 1826 r. odbudowany jako Théâtre Royal za króla Karola Feliksa, a 23 marca 1881 r. zniszczył go pożar podczas przedstawienia Łucji z Lammermooru. Miasto odbudowało go według planów François Aune’a, zatwierdzonych przez Charles’a Garniera; 7 lutego 1885 r. otwarto go ponownie Aidą Verdiego.
Teatr ma chór, Balet Nice Méditerranée i Filharmonię Nicejską, a jego produkcje często stawiały na nowość: wystawił po raz pierwszy we Francji Lohengrina w 1881 i Złoto Renu w 1902. W 2025 zamówił u Yanna Robina Hymne à l'océan, wykonany 7 czerwca 2025 jako wstęp do konferencji ONZ ds. oceanów w Nicei.
Wejście dla publiczności znajduje się przy rue Saint-François-de-Paule 4-9, na fasadzie północnej; fasada południowa wychodzi na quai des États-Unis. Sala liczy 1 083 miejsca ustawione w podkowę wokół sceny. Budynek jest klasyfikowanym zabytkiem od 1992 roku, a w pracowni Diacosmie powstają dekoracje i kostiumy.
Fresk na suficie wielkiej sali, autorstwa Emmanuela Costy, przedstawia Faetona, syna Apollina, powożącego rydwanem słońca po mitologicznym niebie. Costa namalował także cztery panele Dziewięciu Muz w wielkim foyer. Sala ma dziewiętnaście metrów szerokości i dwadzieścia trzy długości.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 240 współtwórców z całego świata.